Nurullah Kadirioğlu

AĞZI MÜHÜRLÜ KADINLAR 4

2012-01-25T01:23:00.001-08:00

şımarık bir edayla
kocaman bir şehir yürüyordu yanında,
içinde ağır aksak lodos
bıçakla ikiye bölünen ruhunda
can çekişiyordu hüzünlü bir geyik

kimsenin olmayan bir gecede
karanlığın en parlak ışığında
ellerine kasvetli ve tüyden de ağır
bir ay düşecekti ki
basıp derleyip toparlayıp
kaçırdılar geceyi yanlarına alıp

gün ve ay olurdu da
gecesiz yapamazdı bir kadın
hep saklandığı teninden çalarsanız geceyi
acı, yüzünde bir dansa durur ki
herkese bulaşır bin kollu elemi

n.kadirioğlu

AĞZI MÜHÜRLÜ KADINLAR 3

2012-01-15T01:36:00.001-08:00

kavga bitti gün başladı
kimseye söylemedim
o kadar sinsiydi ki
karıncalar da duymadı

tufanın nuhu gibi
her şeyi bir bir aldılar,
işe yaramam diye bana dokunmadılar

noktalama işaretleri ile alfabeyi
kuşkulu ve belirsiz lûgatları
kolonya,naftalin, evham kokulu
yastıkların ardına gizledim

dipte bir şey vardı uzanıp avuçladım
neydi benden eksilene cevaptı
geceden arta kalan bir tomar saçtı

çıktım, dudaklarımda segah bir şarkı
imbatın çoktan geçmişti zamanı
naçar durdum imdata karşı

az kişi anlar;
tez ölür şarkısı hüzzam notalı kadınlar

n.kadirioğlu

Ağzı Mühürlü Kadınlar 2

2012-01-12T00:05:00.001-08:00

yak artık şu mumları, ruhum gece
yak ki göresin sözlerim karanlık hece

sütüm mü kaçtı ne?
hadi be herif !
bebeği bir de sen emzir

bilirsin ki gizli ay yüzüm vardı bir de
ki upuzun bir cümle

ben yaşadım, bilirim
sözler de ölür
mefaülün faülün
lâ ölün !

bilmem son resmimi gördün mü:
hüznü kaküllü, bereli
hüznü alnında iri iri

yıprandı hadi hadi bana yeni bir yüz al !

n. kadirioğlu

Ağzı Mühürlü Kadınlar 1

2012-01-02T01:17:00.001-08:00

yanında gecenin ışığı
gah sundu gah sunacak

yüzünde mum ışığı
gah söndü gah sönecek

üst perdeden evcil avaz
yedi sekiz yokuz

dedi ki
bu nice bahttır ki
dar’a düştüm çoğaldım
nar’a düştüm azaldım

dedi ki
susmamdan kıt’a yaptılar
adına afrika yazdılar

dedi ki
hikayesi bedbaht olanın
yüz’ü heyhat olur

bildi ki;
tek kişilik orkestra hayat

n.kadirioğlu

Oğuz Haksever'in sunduğu NTV 'O Anlar'da Çocuk 5 Şiirim

2011-12-30T03:54:00.000-08:00

çocuk 5

kadife kaplı kutuda
safça anılarını biriktiren çocuk
yüzü hayatın taşına değince
yumulup ayan beyan ağladı
kendine değil, kutuya
annesinin kadife sabahlığından çalmıştı da.

n.kadirioğlu

Çocuk 8

2011-12-25T10:30:00.001-08:00

çocuk yüzünü duvara döndü
zaten her yan duvardı

evde bir gergedan haykırdı
dip not’larını sayıkladı bir filozof
sayıklama haykırışı bastırdı

zaman korkuya ibadet durunca
hikayelere kimse kulak vermedi
dualar da öyle cevapsız kala kaldı

sesinin şahidi sadece kendisi
çocuktan kırılgan bir inilti:
ağır geldin bir harfini siliyorum hüzün
hüzn olsun artık senin adın

o an tarihe bir not kayıtlandı edeplice:
bir çocuk bir harf atınca
bir yıldız söner sessizce

Nurullah Kadirioğlu

Çocuk 7

2011-12-25T10:29:00.001-08:00

aşk nedir baba hadi de de
ah oğul aşk bir saattir tıkır tıkır,
vah oğul aşk bir vaattir mırıl mırıl

aşk nedir baba hadi de de
ah oğul aşk bazen üzümdür yenir
vah ki oğul bazen hüzündür içilir

ahlar vahı oğul
vahlar ahı oğul,
aşk bazen mey’e değer, şaraba gelir
bazen ney’e değer, haraba gelir

bil ki oğul ikisi de çekilir.

Nurullah Kadirioğlu

Çocuk 6

2011-12-25T10:27:00.000-08:00

bir bir 1 daha
şrak şrakk şrakkk
2 iki daha
üç’ten 1 defa
5’te bitti, tıkandı çocuk
haykırışı söndü kanat kanat
artık bir senfoniydi sokak
“Nota ekle” dedi sokağa ilgisiz bir adam
eklendi:
do re mi fa
ya ra
sol lâl.

nurullah kadirioğlu

çocuk 4

2011-12-22T01:45:00.000-08:00

camdan dışarıyı izleyen kedi

çocukluğumu çalmış sanki

sokak biriktirmede ada ada

renksiz dünyasında o da

n.kadirioğlu

çocuk 3

2011-12-22T01:44:00.000-08:00

cevabı yıllar sonra aklıma yattı

babama küçükken sorduğum

kadına dair sorunun;

bir yüzü ay, öteki neden hep gece,

süt de onda oğul zehir de

n.kadirioğlu

çocuk 2

2011-12-22T00:53:00.000-08:00

utanmayıp hüznünü gizlemeyen

sümüklü ve iç çekişli çocuk

kendi yoluna giden

Şefkat Tanrısına bağırdı birden:

yalancı sinsi ! hani bizim evin hediyesi !

n.kadirioğlu

çocuk 1

2011-12-22T00:52:00.001-08:00

denize taş atan çocuk

hayaliyle konuştu usulca

yüz dalga daha topladım bugün

on bin yüz olunca

kendi denizimi kuracağım

n.kadirioğlu

TRT Ekrem Ataer ile Gecenin İçinden

2011-05-20T04:42:00.000-07:00

http://www.trt.gov.tr/ondemand/radyo.aspx?GaleriResimKodu=7533cebf-dbca-4ea4-90b6-b64d17e0be07&MedyaKodu=b447c02b-8f26-4468-bb25-f6a5d41ddd44

imgelem öldü !

2010-04-26T10:20:00.000-07:00

Bir ucum, hayalin coğrafyasında kol gezer ütopya ülkesini istila etmek için.

Bir ucum, durmadan hayatı tasarlar dağınık düşünceler ve dalgın dokunuşlarla.

Bir elim, alışılmadık kurgular yaratmak için yazıda, hatta, yeni kelimeler türetmek için çırpınmada usulca...
Bir elim, insan denen karmaşada çocukluğuyla uğraşmada, hayatı onarmak için parçalanıp bölünmede, büyüye gide…

Bıçak ve Yarayım ben.

Kimileyin bir koşu soluk soluğa bir harfin ardında, kimileyin bir bakışın nehrinde, kimileyin bir sözün, bir sesin derin girdabında; yüzüm…

Hep o dur ki, söz’ün terkisinde evham giyinik bir dağınıklık benim yüzüm..
Hayalet biriktirmiş sahaflar kadar uzun bakarlı olsa da, yüz’üm.

Telaş, genlerimde upuzun bir haritanın sınır taşları gibi durur.
Telkin ve sabır; hikayesindeki hüznü çizen bir pusula bana. Ki, hep hep hep kuzeyi gösterir sonsuz ve istenen üşümelerle.

Bıçak ve Yarayım ben.

Bana sıcak gerek.
Bir damla gül suyu.
Biraz incir.
Bir tutam mavi.
Bir demet itimat.

Biliyorum:
Kahramanlar dönemi kapandı.
Herkesin mazisiyle övündüğü zamandayız.

Şehir ve plastik, dumura uğrattığı bireyin sefaletini izliyor; yılışık ve isterik bir gülümsemeyle, şehrin varoşlarından.

İhanete, yalana ve iftiraya ayarlı hayat adlı muamma, çoğunluğun anısında derin çizikler açmış durumda.
Hatıralar yaralı ve yorgun.

Kimse ötekini dinlemiyor.
Kimsenin zamanı yok artık durup ince şeyleri anlamaya ve düşünmeye.
Anlam da zedelendi.

Pervasız ve itici sözler hayatın ve şehrin yasaları halini almış durumda.
Artık, söz’ün kirlendiğini kolaylıkla söylemek mümkün.

Eller…Bilhassa onlar, temiz değil epey bir zamandır.
Epeydir gülümsemeler anlamını kaybetti.
Epeydir iklim soğuk.
Yürekler de.

İmgelem öldü !
Ütopyayı çoktan terk etmişti zaten ahali…

ve ben,
az seven, çok düşünen;
ah !
kendine hala
uygun bir çocukluk arayan adam !

ütopya(m)

2010-04-22T04:42:00.001-07:00

kısmen onaylanmış bir sıkıntı benimki,
örneğin gün ortasında kentte kayboluyorum
bir kadın kemik uçlarından yaptığı
kolyeyi takıyor taç gibi boynuma.

yemeğime korkunun tuzu ekiliyor
en iyi tat, diye
içkime panikten bir usare,
aşklarıma yelpazeden esintisi paniğin,
vesaire demeden eklemem lazım;
imzasız söylevler bırakıyorlar sabahları kapıma,
her akşam şaşı bir adam
daha da devirerek gözlerini
eski mektuplardan, eski kentlerden
sözler çağırıyor kulağıma
vesaire vesaire.

yine de kısmen onaylanmış bir sıkıntı benimki,
kimse bilmiyor
insan kılığına girebiliyorum ansızın
ceplerimde denizanaları, amipler
ver elini şehrin evleri !
tedirgin insanları ürkütüyorum
bir yanımın kanayan rengiyle.

gövdemde kan

2010-04-22T04:25:00.000-07:00

billur bir suç işledim
dolaşıp kıbleye durdu günah,
düzeyim suç, yanlış gülüyorum,
meğer ki putunu yaratır sevap,
dolaşırmış uykusuz bir tay gibi
meğer ki uykusunda şehrin.
uykusuz bir tayım, meğer ki kadınım yok.

zarif bir kaçışla kullandım susma hakkımı
meğer ki çepeçevre yay çizermiş imha,
ihanetlerden kurulunca şehir
rutin darbelerle çıldırır gövde
uzanır, meğer ki kadınım yok.

işaret, gölge, hikmet aradım
çocuklara gülüş aradım,
meğer ki taylar da yorulur
yorgun taylara olmaz kadın,
meğer ki tevatür değil
katli hoş görülür.

uyandım
gövdemde kan,
derin uykudaydım
katlim hata.

eşyanın ve şehrin şiiri

2010-04-22T04:16:00.000-07:00

boşuna beklediğimi biliyorum
boşuna beklediğinizi de;
bütün şiddetiyle naylon!
hani ağlayan harfi hattatların ?

bu çocuk daha çirkin bir meyveyle cebelleşemez
böyle lastikken bütün dünyaları
ya da bir çocuğa dairken
lastikten dünyaları.

boşuna hevesleniyoruz,
şimdi tuzruhu lavabolarda
kenar evlerin böcek mutfaklarında
pvs’leri eritmeden
pişkinlikle usul usul.

boşuna hevesleniyoruz,
şimdi diyelim ki bütün marifet ilk kupondadır
yani kadın çorabı, ruj ve kulak memesindeki
dolgun yumuşaklığı kadınların, sizindir,
gözlükleriniz vardır, çorabınız yivs
nazik bilek büküşünüz, nazik şehvetiniz,
yine de form no; 1bs
yine de, 56 ya taksim 3 nokta bin 893.
yine de tutanağı yanınızdaki eşyanın.

yani boşuna heveslenmeyelim,
bütün meydanlara konup kalksa da güvercinler
yine de yılan derisi makbuldür.
ve mesela isteseniz de izmir’e gidemezsiniz
berlin’e, bonn’a çiçek pasajına.

etekler de kısaldı bu yıl, yine moment
yine pass, off, input
ve yine
okey ? time 23.30 !

ılık bir ölüm

2010-04-22T01:34:00.000-07:00

ılık bir mevsimde öleceğim.kararsız.
okumalar öyle güzelken
gözlerimde kız gözleri
kalemimde mürekkep;
gün gelir mürekkebim biter,
uzak ateş madenlerinden su gerek:
su
akışında mil taşıyan ütopyadır.

ılık bir mevsimde öleceğim. durağan.
kimseler duramaz, gidilir,
kuşlar değil ya hep imge
olsa da kuşlar konmaz evlere:
evler
örtüler seyranıdır.

ılık bir mevsimde öleceğim.karamsar.
kim koparır durmadan imgeleri,
kimin geceyle gelen bu kama ?
ah, içim kana boyandı:
aşk
sonsuz bir şeffaftır.

ılık bir mevsimde öleceğim. tekil:
nasıl ki uyumaya bahanedir gece
öyle olağan.
bilemezsin nasıl buz !
ceketimi verin, kaburgalarım:
nebatı yitik bir kokudur
ölüm!

ilahi iki gözüm

2010-04-22T00:31:00.000-07:00

ne kadar içten söylesek de

kimse duymaz bazen şarkılarımızı

ne kadar içten olsa da iki gözüm !

bazen savrulur dışarıda ölülerimiz

bazen parmaklarımız iki gözüm,

bazen kelebeğe benzer aklımız

kadife ve ölüm iki gözüm !

gemiler gemilere eklenir

bazen yol olur, bazen hüzün

bazen alır götürür

götürür iki gözüm!

bulut yağmura dönüşür

seviniriz bazen iki gözüm,

ne sular yeter bazen, ne bahtiyar kızlar

ne tuhaf olmayan şarkılar iki gözüm !

bir çocuğa dönüşür bazen yüzümüz,

ilahi iki gözüm !

bu rast şarkılar, bu ayrılıklar

bu samyeli, bu sıcak iki gözüm !

bir çocuğa dönüşür mü hiç yüzümüz !

mavilerin çocuklaı

2010-04-22T00:29:00.000-07:00

dinleyin çocuklar

şekilleden resim yapın

sürmeli gözlü at yapın

z’yi kuyruksuz yapın

uzun saçlı kızlardan hüzün yapın.

iyi belleyin çocuklar

kakülü vardır kıt’a hindistan’ın

ateş gibidir gözleri zapata’nın

ve unutmayın çocuklar

zenciler de güler.

bakın çocuklar,

kanatlarının ucunda bir kuş gibi

sakin ve hoş koşun

rüzgar kadar serin konuşun.

işte çocuklar deniz de biter

bitmiş halidir işte tuz gölü denizin,

ağlatmayın bizi çocuklar

bir, sakın bitmesi mavi

bir ölümler gelmesin önünüze

bir, eksilmesin gözlerinizden sevda

bir de savurmasın külünü kimse

sizin güzel onurunuza.

en güzel resim

2010-04-22T00:19:00.001-07:00

bir anın hükmü vardır

yalnız bir anın. önce kolumu koyuyorum masaya

yorgun kolumu,

soluklarımı dinlendiriyorum terlememek için

bir kadın geçiyor gözlerimin buğusundan

hüzünle kol kola

ve işte tamam, resmimizi çektiler.

bir an güzeldir

yalnız bir an. parke bir yokuştu indiğimiz

sessiz ve serin,

çalgıcılar geride kalmıştı

ölü bir şiiri taşıyordum sırtımda

biliyordum ölü şiir

yeni sancılara gider.

bir şey bilirim

yalnız bir şey. ne acı yaraşır bize

ne acısız çıkılır yola.

öteki ölüm

2010-03-29T09:53:00.000-07:00

haydarpaşa garında yanan
918 taklidi sarı ampullerin ne kıymeti kalır ?
neye yarar waşington portakalın iriliği ?
ve kadınlar
hülyaların güzel oyuncakları;
starlar artistler sevgililer
çocukluğumun sedef aynasında makyaj tazeleyenler
neye yarar ?
klor kokmayan bir bardak suyun
merhaba diyen bir mektubun ne güzelliği kalır?
orada bir şehir enkazı gibi durduktan sonra
genelev no 18, genelev no 30

***

nurullah kadirioğlu

Attila İlhan Yönetiminde Sanat Olayı Dergisi

geçmiş zamanda bir an

2010-03-29T09:50:00.000-07:00

düşüyorum

kaçıyor bildik yüzler

oysa günlerden Pazar

çamaşır, çerez, “uyum” kol geziyor

ve kopuklar kol kola sevgilileriyle

***

pazar; evlerin günü

düşüyorum uzak bir su sesinde

düşerken bozulur saçlarım

günlerden pazar, kim ne karışır

kömür bulup

yüreğimi dağlarım ağaç köklerinden

***

mavi bilyeler döne döne gider

damlarda unuturum kaçak kibritimi

sevdiğimdin nasıl unuttun, ayrılalım hadi,

Oyun oyun güvercinlerin taklası da oyun

***

günlerden pazar, düşüyorum

sevdasız, taklasız, sessiz,

düşüyorum

kaçıyor bildik yüzler.

***

nurullah kadirioğlu

Attila İlhan Yönetiminde Sanat Olayı Dergisi

şehir, zaman, kadın (1)

2010-03-29T09:15:00.000-07:00

bu yaz hiç yağmur olmayacak, her sabah jilet
bu yaz daha çok porno film, daha çok ter;
ter ve daha çok çürüyecek koltuk altı ceketlerin
milyon saat, sinsi ve derin.

***
bu yaz öyle sıcak…
öyle ki oturuyor olsak bir yerde bir sabah
pembe memelerin hiç gelmeyecek aklıma.
bu yaz yarı fahişeler çın çın takılarıyla
bu yaz aklımda habis bir ur, anti-biyotikler
o sıcakta gri-bej, gri-bej.

***
bu yaz ekose gömlekler alacağız, çapraz şampuanlar
çekirdek suyu ve onur
bu yaz nezle, altın döşeklerde süzgün yüzümüz
Figaro bu yaz evlenecek, her gece oryantal,
bu yaz “beşinci sigara kongresi”
buz pateninde ateş dansı
“kuytu kuşelerde sevda zembereğinin
takatsizliği üzre mülahazalar konferansı”
bu yaz, “yedinci kiremit teknolojisi semineri”
***
bu yaz daha sıcak geçecek, gittikçe soğuyor iklim
gide gide kutup, gelecek yaz daha sıcak…
daha az kavun tüketeceğiz, daha az pirinç
bu yaz daha az karanfil, daha az söz…

***
Nurullah Kadirioğlu
Adam Yayınları, Yılın Şiiri

2009-02-25T00:21:00.001-08:00

Oğuz Haksever'in

'de

sunduğu

"O AN"

izlencesine

nurullah kadirioğlu

tarafından yazılan

foto-metinler.

Metin : Nurullah KADİRİOĞLU

2009-02-25T00:19:00.000-08:00

Yıkımların şiddetli imhasına karşın “ebedi zaman duruşu” sergileyen yapılar pek azdır;

Haydarpaşa Garı böylesi binalardandır.

Mustafa Şem-i Pek tarafından yapılan Haydarpaşa Garı’ndaki saat ise, batıdan doğuya sefere niyetlenen yolcuya “ebedi zaman”ı hatırlatmakla kalmaz; “Garp-Şark” isimli sahici bir İstanbul Piyesi de sahneler.

Saat, seyircisinde, daha ilk göz temasında beklenmedik bir ruh ilişkisi oluşturur.

Gar’ın önünde, resmin bir cilvesi olarak belirse de, üç direk, Haydarpaşa’nın kişiliğinde sanki batı, doğu ve İstanbul ayrımını çizer. Ayrım, saatin, hipnotik gel gitiyle bilinçaltında bir kanaviçe gibi ilerleyerek şu bildik İstanbul uykusunu yaratır.

Anadolu Ajansı’ndan Erhan Sevenler, anı biçimlendirmek için deklanşöre bastığında, uykuyu bölmesi olanaksızdı;

uyandırmak için; yolcusunu, üç direğin üç uzun düdüğüyle selamlayan Şehir Hatları Vapuru bile başaramamışken bunu...

Metin : Nurullah KADİRİOĞLU

2009-02-18T03:56:00.000-08:00

Taş’ın, üzerine nakşolunan işçilikle, saltanatını ilan ettiği ender yerlerden biridir Bitlis’in Ahlat ilçesi.

Orada, taş’a vurulan her çentikle, zaman, zamani olmaktan çıkar, o’na hükmeden ebedi bir taş iktidarına dönüşür.

İktidarların kıskanılması, Ahlat’ın özgün taşı ile inşa edilmiş bu minarede olduğu gibi hemen ele verir kendini; minareye özenen kar’ın alelacele o’nu taklit etmesi gibi...

Minare ise, din ile beslenen vakurluğu ile sadece fısıldar kar’ın kulağına;

“Böbürlenme taklidine, düşerken incinmesin yumuşaklığın diye, paratonerin, baksana varlığına”

Metin : Nurullah KADİRİOĞLU

2009-02-18T03:54:00.000-08:00

O kadar karmaşık bir fotoğraf an’ı ile karşı kaşıyayız ki anlatması beni, dinlemesi sizi yorabilir.

Pakistan'ın Peşaver kentinde bir sinemanın makina odası.

Film buradan gösteriliyor.

Filmi beyaz perdeye yansıtan sinemanın bu makina adasındaki şu projeksiyon aleti.

Bobinlere sarılı film, buradan, bu odanın dışındaki beyaz perdeye düşüyor.

Cihazın kare monitörüne düşen yüz, sandığınız gibi makinistin yüzü değil; o, bu cihazın beyaz perdeye yansıttığı filmden bir kare.

Odadaki kare’de, oda’nın oynattığı filmden bir kare var anlayacağınız.

Yoruldunuz.

Demiştim ama, bu pek karmaşık bir iş diye..

Filmin gösterildiği Demokratik Cumhuriyet sıfatlı Pakistanda’da yaşanan karmaşaya bakarsak, buradakine şaşmamak gerek.

Haber şöyle :

“Peşaver Kenti'nin bulunduğu Kuzey'de Svat Vadisi'nde Taliban'ın baskısı sonucu şeriat uygulanması kararlaştırıldı. Hükümet yetkilileri şiddetin önüne geçmek için taviz vermekten başka çareleri olmadığını açıkladılar... “

Anlayacağınız, ülkede de sinemasında da oynayan, tamı tamına, film için de film.

Metin : Nurullah KADİRİOĞLU

2009-02-12T03:32:00.000-08:00

Melvin ile Minnie’nin elleri şu birbirini sarıp sarmalayan. Soyisimleri ortak; Lou Scout; çünkü evliler; elleri, 80’nci evlilik yıldönümünün kutsal duasında. O kadar sahiplenici ve bir o kadar da özgür bir sarılış ki bu; ellerin kendisi zaten bir başına DUA!

Biri daha aktif, öteki edilgen.

İki elden; hangisi daha baskın ?

Tutan kim, tutulan ?

Bilmek olanaksız; gereksiz de zaten.

İki kişide tek el’e dönüşmüş onlar; elleri, artık ikiz, tek yumurtadan !

Ha sahi, geliverdi aklıma birden; az kaldı, unutmayın, “tek yumurtadan ikiz eller” gününe :

14 şubat !

Metin : Nurullah KADİRİOĞLU

2009-02-03T00:40:00.000-08:00

Kapı açıldığında arkasından ikinci bir geçiş yolu belirecek ve açılan kapı, bu kez, gözüken şu ilk geçişi kapatacak.

Kadınlar bunu bekliyorlar; geçecekleri yeni geçit henüz belirmediğinden doğal olarak cisimlei yerine gölgeleriyle bekliyorlar.

Kafanızı karıştırmayayım: Gazze Cebeliye'de İsrail saldırılarında hasar görmüş camide namaz kılan ve secdeye varmak üzere olan genç erkek ile rükudaki 3 kadın bunlar...

Kafanızı karıştırmayayım da; erkek kıbleye durmuşsa, kadınların duruşu nereye ?

Kadınlar, acaba, Kıble şartı aranmayan ve istenilen yöne durulabilen Nafile Namaza niyet ettiler de O İKİNCİ kapının açılmasını mı bekliyorlar: gölgeleriyle usulca içeri süzülüp hakiki cisimleriyle Farz’a durmak için...

Metin : Nurullah KADİRİOĞLU

2009-01-28T04:31:00.000-08:00

Çinlilerin geleneksel Ay Takvimi’ne göre, Fare Yılı bitti; Yaban Öküzü Yılı başladı.

Kendilerini “ejdarha torunu” olarak gören bu ülkede, Ejderha ise, kutsal bir hayvan neredeyse.

Pekin'de, Kadın, Yeni Yıl şans getirsin diye Beyaz Bulut Tapınağı'ndaki Ejderha başını sıvazlamak için elini uzatmak üzere..

Ama, fotoğrafın sunduğu an’lık bir temkin değil apaçık bir tereddüt söz konusu:

-Sıvazlamasam ve 2009 için şans dilemesem mi acaba ?

Kadın haklı, çünkü, Yaban Öküzü Yılı öngörüsüne göre, bu yıl doğanlar, meslek olarak politikacı, film yıldızı veya yapımcılığı seçecek..

Yani, 2009’da birer ikişer milyon Politikacı, Film Yıldızı ve Yapımcıya gebe kalabilir bu doğurgan ülke..

-Offff Sayın Ejderha, kabus bu, kabussss! Çekiyorum elimi kusura bakma !

Metin : Nurullah KADİRİOĞLU

2009-01-25T23:49:00.000-08:00

Geleneksel Hindistan dansında dansçıların yüzüne uygulanan makyaj tekniği, yağlıboya tablo yapmaktan farksız.

Makyaj aşaması öyle uzun sürer ki, oyuncular, makyaj sırasında uyumayı tercih eder.

Hindistan’da dans 9 temel mimiği içerir:: Aşk, üzüntü, öfke, cesaret, korku, alay, itilmek, merak ve dinginlik.

Biliyorum,

“apaçık gözüken şu şehvet mimiği ne peki”

diyeceksiniz .

Bakın anlatayım:

Hindistan’da Cumhuriyet için en büyük mücadeleyi vermiş Mahatma Gandhi, Otobiyografisinde, çok küçük yaşta evlendiği karısı Kasturba'ya duyduğu şehvet dolu dürtüleri anlatır.

Hindistan’da Cumhuriyet bayramı törenleri için hazırlanan bu dansçının yüzündeki 10’ncu mimik o: Kasturba şehveti !

Yakışmış değil mi ama ...

Metin : Nurullah KADİRİOĞLU

2009-01-19T23:54:00.000-08:00

Vücut dili, birazdan başlayacağı türkü için hazır sanki...

Avuç ayası, gerekli senkron için kulağında akustik bir cihaza dönüşecek.

Bunun için anatominin senkronu gerekli öncelikle; ama, anatomi donmuş.

Resmin, an’ı zaptı değil bu; acı’nın, kadını zaptı; Gazze’de, İsrail askerlerinin, kadının evini zaptı gibi...

Cebeliye Mülteci Kampında, İsrail askerlerinin üs olarak kullandığı evi, o kadar harap edilmiş ki, kadının bir de gözleri iltica etmiş bedeninden ve ruhundan sonra; “naçarın” dipsiz kuyusuna...

Nasıl etmesin ki?

Kamptaki evi de elinden alınan bir mültecinin, yeni bir iltica için artık kalır mı dermanı ve imkanı ?

Yüzündeki dip not bundan:

-Dondum, kaldım.

Metin : Nurullah KADİRİOĞLU

2009-01-15T04:43:00.001-08:00

Güneşin, “akşamın ilanı” biçimindeki cakasına; kendini buluta benzeten dumanın ihanetine rağmen, o duman, Gazze’de İsrail bombardımanın dumanı... Unuttuğu bir şey ele veriyor bunu; bulut, akşamın kızılında tümden örtemez güneşi; o ise örtüp kapatmış hayasızca.

İsrail, gazetecilerin Gazze'ye girmesine izin vermediği için medya mensupları savaşı, sınırın İsrail tarafından resmetmeye çalışıyor.

Besbelli, İsrail, savaşın hazin yüzü belgelensin istemiyor; bu nedenle savaşı anımsatan olguları gölgeleyerek, o’nu adeta medyatikleştiriyor.

Fransız düşünür Jean Baudrillard’ın Körfez Savaşında dediği gibi, “savaş, pornografik” bir hale getiriliyor.

Yani, en mahremi en çirkin ve yalın haliyle görmek, fakat bunun yarattığı tiksinti ile onu acısıyla yaşayamamak.

Ya da, İsrailin artık, ahlak’ı, frengi hastalığına bulaştırmasına ramak kalmış, savaş pornosu...

Metin : Nurullah KADİRİOĞLU

2009-01-07T04:34:00.000-08:00

Fidel, Melez, Puro...

Bir Küba Üçlemesi.

Ya da, Küba’nın ta kendisi.
Havana'da bir kadın Castro'nun posteri önünde Savunma ve Devrim Kongresi Komitesi toplantısı öncesi tüttürüyor.
Sanki, alta savrulan duman Karşı Devrime set; Fidel’e doğru yükselen, Devrime minnet...

Küba, Devriminin Yıldönümü’nde, şu resimdeki saptanan an’da; hem de 50’inci, Kadının boynundaki ise besbelli o inci...

Metin : Nurullah KADİRİOĞLU

2009-01-07T04:32:00.000-08:00

Kaligrafi, özellikle Japonya başta olmak üzere, Uzakdoğu’da kalem ya da fırçayla güzel ve zarif yazı yazma sanatı anlamına gelir.

İnternet Platformlarından İTÜ Sözlük ise , Kaligrafiye şu dahiyane tanımı getirir:

“Cismani aletlerle yapılan ruhani bir hendesedir.”

Resim mi tanımdan etkilenmiş, tanım mı resme öykünmüş orası bi muamma; ama, soyut ruhaninin, somut cismani ile somut alet’in, soyut hendese yani geometri ile yanyana ve içiçe olması daha bir muamma.

Tokyo'da Geleneksel Yeni Yıl Kaligrafi Yarışması...

Yarışmacılar önlerinde geleneksel kağıtlar ellerinde fırçalar yazıyorlar...

Cismani bir hırs ve gayretle ruhani bir tavaf içindeler.

Ama tavafın kuvvetine bakılırsa ruhani plan epeyce önde cismaniye karşı.

Japon cinliği bunu da dengelemiş anlaşılan; beden ruh karşısında yenik düşmesin diye: yarışma mekanı olarak cismanin şiddetle şımardığı bir yer; Japon Döğüş Salonunu seçilmiş.

Ama ne yaparlarsa yapsınlar, kim ne derse desin, İTÜ Sözlük’ün şu tanımı başlıbaşına bir Kaligrafi:

Cismani aletlerle yapılan ruhani bir hendese...

Metin : Nurullah KADİRİOĞLU

2009-01-05T00:59:00.001-08:00

Ellerinin kömür isi böylesine etkili bir nümayişte bulunmasa ve tırnaklarının ak’ı, siyahı, böylesine katmerleştirmese Allah bilir ya kimse “Madenci” demez bu adama.

Hele, -bu adam bir nümayişci, dense, inanmaz çocuklar bile de, güler geçer.

Belki şöyle der çocuk;

-Nümayiş nedir ?

-Gösteri, evladım, gösteri.

Diyelim ki Hindistan Allahabad’daki bu yaşlı madenci Dede; katıldığı nümayişten bir anlığına usulca sıvışıp,

-Len Oğuz “Gösteri” yerine Nümayiş demen, yaşıma hürmeten mi; baltamın ilkelliğine gönderme mi ? diye, hışımla haykırsa,

yanıt ne olur var mı bilen?

Ama, gözlerdeki estetik öfke; yakarış dolu kimsesizlik; talan edilmeye hüküm giydirilmiş geleceği adına savurduğu şu çığlık tüm sözlerin engeli...

Üstelik, adam, gözleriyle resmen küfür ediyor, izleyen herkese:

-Makinalar sokup madene baltamı işsiz güçsüz bırakan herkesin...

Metin : Nurullah KADİRİOĞLU

2008-12-31T04:28:00.000-08:00

Eli kanlı Kavimlerin yollarını tarihin her döneminde körpe bedenlerin cansız vücutları taçlandırır.

Kan, ölüm, dehşet ve sevgisizlik bir gün önlerine en acımasız çehresiyle dikilsin diye, Tarih bunu biraz da tasarlayarak yapar.

Çünkü, en büyük ders, kısasa kısas biçiminde insanın ya da ulusların hayatına tebelleş olan derstir.

İsrailoğulları, bir kader gibi varlıklarına tebelleş olan bu dersleri “katliam” biçiminde, geçmişlerinin hemen hemen her döneminde fazlasıyla yaşamış bedbaht bir kavimdir.

Şimdi ise, onlar, Gazze’de, çocukların da içinde bulunduğu topluma karşı katliam uyguluyorlar.

Balosha Ailesinden katlettikleri, Gazze’de, Kamal Edwan Hastanesi Morgunda yatan ve ölümü değil, en katılaşmış vicdanlarda bile, kesin ve keskin bir intikamı çağrıştıran şu üç çocuğu katlettikleri gibi.

İsrailoğulları, Yakup’un soyundan gelir ve Museviliğin kutsal kitabı Tanah’ta, Yakup'un Tanrı ile güreştiği anlatılır.

İslam'a göre ise, Yakup evlat acısı ve evlat ihaneti ile imtihana çekilmiş ve bu yüzden kör olmuş biridir.

Hırs ve Ceza’nın böylesine trajik biçimde cismanileştiği bir Peygamber Kavminin yaptıklarını, bu fotoğraf mazur göstermese de ipuçları verir umarız; hala hırsına teslim olmamış vicdanlı yüreklerde.

Metin : Nurullah KADİRİOĞLU

2008-12-22T23:45:00.000-08:00

Ellerin kendini ele verdiği cılızlık ve güçsüzlüğe rağmen; adamın, takatinin sınırlarını zorlamadığı apaçık.

Şapkasını çıkartmış, çünkü tabutun merkez noktası, kafası; turuncu ölüm kasasını dengeliyor; içiyle ilgili değil; dışıyla sadece; çünkü, dışı içinden ağır.

Ölüm bir hiçlik’se eğer; tabutun içindeki ölü, tabiata savrulanlardan geriye kalanıyla hiç’in sadece iç’i...

“gitti vadesiz, gencecikken

yigitken, güzelken, incecikken

ölüm, adin kalles olsun!”

Şair Enver Gökçe, Guatemala'da yıllar sonra bulunan toplu mezardan çıkan bir cesetin tabutla yeni mezarına taşınışını anlatmıyorsa da, şiirin evrensel çığlığıyla 80’lı yıllar Guatemala’sının Kalleş Rejimini işaret ettiği kesin.

Guatemala ismi, Maya dilinde “ağaçlar ülkesi” anlamına geliyor.

Ağaçtan tabutlar içinde, o ülkede taşınmayı bekleyen, böyle hiç’in iç’i 79 tane daha, cenaze var.

Metin : Nurullah KADİRİOĞLU

2008-12-15T05:21:00.000-08:00

Atasözü ve Deyimlerdeki, “Kaz gelecek yerden tavuk esirgenmez” ile “Komşunun tavuğu komşuya kaz görünür” yargısından böbürlendikleri kesin şu Kaz Familyasının..

“Kaz büyük yumurtladı diye tavuk canından olmuş” deyiminden, gizli megalomanık duygularını tatmin etmediğini ise, kimse iddia edemez.

“Yolunmuş kaz kutsaldır.” Ve “Kaz gibi ağzını açacağına gözünü aç” önermeleri ise, söylemeye gerek yok ki, “Kaz Kara Kitabı"nda yer alan yasaklı sözlerden.

“Kaz Beyaz Kitabı” nın değişik sayfalarına nakşolunmuş; “Kaz gören zengin kadınla evlenir”, “Kaz eti yediğini gören, zengin ve neşeli birisiyle evlenir.” biçimindeki iki rüya tabiri ise, “Kaz gibi Yolmalı” diyen insanoğlunun aşağılamasına karşı tam bir intikam gösterisidir; şöyle 12’den vurmacasına....

Sadede gelelim...

Bunlar mı ?

Amerika’nın Wısconsın Eyaleti'nde Wınnebago Nehri üzerinde uçan Kanada Kazları...

Alabildiğine şüpheci olan Kanada Kazlarının en belirgin özelliği, insanlara asla yaklaşmamaları.

Öndeki “Baş Kaz” şöyle yakınıyor;

-Ufff o kadar çoklar ki güdülmemek bi mucize !!!

“Akılsız baş, sahibine kaz güttürür.” ;

he ya işte, korkuları bu deyimin hayata geçmesi ...

Metin : Nurullah KADİRİOĞLU

2008-12-14T23:30:00.001-08:00

Detaya girmeyeyim; resmin senfonisi bunu ayıplar: Lorenz, bilgisayarının başında meteorolojik araştırma yaparken, “Kelebek Etkisi” biçiminde bir tanıma varır ki özeti şu: Amazon Ormanları'nda bir kelebeğin kanat çırpması, Avrupa'da fırtına kopmasına sebep olabilir...

Telaşlanmayın, burası Meksika'nın Sıerra Chıncua’sında Kral Kelebeklerin Merkezi; inanmayacaksınız su’ya koşuyorlar... Proboscis’lerini kullanacaklar bunun için; dillerinin ismi bu: sarıp sarmalamasalar boylarının üç katı...

Aslında biraz iyi hayal ederseniz, tozlarını da görürsünüz kelebeklerin; avlarına zehirli olan tozlarını püskürtür sonra da kelimenin tam anlamıyla gafil avlarlar onları.

Kelebekler olsa olsa 14 gün yaşarlar. Ve tüm bunları da şu 14 güne sığdırırlar.

Leyleklere gelince, bakın bilgi çok ilginç: Doğal olarak en fazla 25 yıl yaşayan leylekler, esaret altında 48 yıl kadar yaşayabilirler.. Söylemek gereksiz, o da, lak lak.

Anladınız mı şimdi, çocukları Leylekler getirse de neden hep Kelebek olmak isterler ?

Metin : Nurullah KADİRİOĞLU

2008-12-04T04:43:00.000-08:00

Havva, en baştaki, yanındaki Adem’e vermiş yasak meyva elmayı da gülüyor kıs kıs; “ihtimal bir suça”, hazırlıklı; bu nedenle yüzünü flu kılmış özenle...

Adem... Eh bildiğiniz gibi; yani biz erkekler: kibirli ve mağrur: evet ya biz erkekler: muhtemelen çömelip da ağlar birazdan...

Öteki ! Öteki !

Susun anladım yahu !

Öteki Adem ile Havva’nın günah ve zevkinden; merak ve ihanetinden almış alacağı dersi; yüzü; işte bundandır pek de mutlu...

Aslına bakarsanız Romanya'da bir askergi geçit bu...Transilvanya, Moldova ve Valaçya'nın 1918’ da tek bir devlet olarak birleşmesinin yıldönümü; Romanya'nın ulusal günü yani.

Peki peki anladım !

Size ne bundan.

İyisi mi ben yine resmin ruhuna döneyim :

Şu sonuncusu var ya en sonuncusu, Romanya’nın Valaçya bölgesinden o; ham ipek dokumalarıyla ünlü; işte bundandır, henüz dokunmamış ham ipek o’nun yüzü !

Metin : Nurullah KADİRİOĞLU

2008-12-04T00:46:00.000-08:00

-2 numaralı kamera, sol boşluğu biraz daralt.

-Muhammed, kırmızı gömleğin zaten ön plana itiyor seni, Adil Ömer gibi biraz daha geriye çekil. Kurgubilim bir film bu; cam kırıkları ve kurşun delikleri olmalı ön planda.

-Ayrıca, sen Adil Ömer, unutma, babasını çatışmada kaybeden çocuğu oynuyorsun; hadi Adil, hadi, kardeşin Muhammed kadar acılı halini biraz abart !

-Evet, güzel, motor !

Şu bizim, aklı bi karış havada Yönetmen, sanıyor ki –Motooor ! diye haykırmasa ne sahne çekilir ne de tamamlanır prodüksiyon.

Bilmiyor, yönetmensiz, kamerasız ve oyuncusuz da biter ve kainat vizyonunda yerini alır bu film...

İzleyiciye fenalık etmek değil niyetim; gerçeği, sadece gerçeği söylemek için buradayım; ve söylüyorum:

Solda Muhammed, sağda Adil Omar...Babalarını mezhep çatışmalarında kaybettiler. Bağdat'taki Sunni Fadhil Mahallesindeki evlerinin penceresinden bakıyorlar. Yaşadıkları ağır çatışmayı o kadar net resmediyor ki “an”;

durumun

en büyük

narasıdır

susmak.

Yönetmen mi ? dediniz ?

Kimbilir hangi tabutun arkasında seğirtmedirir o şu an;

Yetişemem !

Metin : Nurullah KADİRİOĞLU

2008-12-02T01:41:00.000-08:00

AP Ajansı, fotoğrafı, şu cümle ile geçiyor Dünyaya;

“Bağdat yakınlarında Dicle kıyısındaki İskenderiye'de bir çocuk...”

Bir çocuk...

O çocuk bu resmin neredesinde duruyor söyler misiniz ?

-Gözleri hariç !

desem, yetmez;

Peki peki, burnu ve dudakları da...Hadi artık, O’nu bir çocuk olarak görün, desem yeter mi?

Yetmez, yetmez !

Kulakları ve çenesi de hariç !

Saçları, Alnı, Boynu, Kaşları... Kaşları da hariç, desem... ?

-Evet, o, bir çocuk; demenize yeter mi ?

-Evet yeter ! Herşeyini alınca birer ikişer, geriye kalan kol ve parmaklarının nayifliğiyle bir çocuğumuz oldu böylece !

AP’nin, fotoğraf yazısı şöyle sürüyor:

“Burası bir yıl öncesine kadar şii ve sunni militan çatışmalarına sahne olan bir yerdi..İnsanlar ne işe gidebiliyor ne de sokağa çıkabiliyorlardı...Hala tam olarak insanlar güven duymuyor ama düzelme var...”

İşte, iyi bir haber: “Düzelme var !”

“Avuntu”, pek iğreti durdu ama burada;

artık tersten başlayan bir hikaye o;

düzelmesi imkansız;

bir daha çocuk olmaya....

Metin : Nurullah KADİRİOĞLU

2008-11-27T03:43:00.001-08:00

Şemsiye Kuşu’yum; desem, öyle bakarsınız;

-Ne bu, diye...

Oysa azdır şemsiye taşımayanlarınız.

Balıkçıl Kuşu desem, öteki adım; hemen anlarsınız..

E ne de olsa et obur çoğunuz...

Çeken de niye çekmiş beni bilmem ama, “aaa kuşbeyinliye bak Sultanahmet ve Topkapı uzanırken önünde, bakışı başka bir alemde” demiştir içinden belki de...

Neyse ki alıştık şu, “kuş beyinli” aşağılamasına; sanki Fil beyni taşıyacaktık da...Ha ha ha...

Doğru, evet, baktığım şu sizin pek de sevdiğiniz Adalar...

Avlanırken Marmara’nızın Adalar kesiminde falan, gözlerimle gördüm, Fay Hattı mı diyorsunuz ne, alttan geçen devasa bir damar... Diyorlar ki, şöyle bir titrese İstanbulun hali yaman..

Ben bakarken, bunu görüyorum, bunu anlıyorum; ya siz? Neler yaptınız korunmak için hadi söyleyin...

Boşverin canım; dikkate almaya değmez, hı hı biz kuş beyinliyiz kuş !

Metin : Nurullah KADİRİOĞLU

2008-11-26T00:18:00.000-08:00

Ne işlerine koşturan tevekkül bir kaç “iyi” adam, ne ötede böbürlenen Galata Kulesi..

Değil değil onların an’ı değil bu resim.

Geceyi derdest etmiş İstanbul o!

Parıltılı geceliklerini çıkarmış, gündelik smokinini kuşanmış da sabaha bakıyor Eminönünden; meydan kadar emin olmasa da kendinden...

Nasıl olsun ki Allahaşkına; kimbilir ne işler çevirdi gizlice geceden !

Anı rapt eden fotoğraf Sanatçıcı Hüseyin Narin, suçüstü yakaladığını sanıyor ya İstanbul’u; yanılıyor.

Hava bulutlu; yağmur, ardı Lodos; ikisi verdi mi elele, bi güzel temizler ki istanbul’u hiç bir emare kalmaz geceden.

Ah Koca Şehir ! Koca Çocuk !

Helal olsun sana ki, eskimedi bin yıldır bu numaran !

Metin : Nurullah KADİRİOĞLU

2008-11-25T03:10:00.000-08:00

Geleneksel Osmanlı Ortaoyunu’nun efsanevi ismi Mehmet Muhittin Sevilen, namı-ı diğer, Hayali Küçük Ali, birazdan belirir Hayal Kutusu’nun başında..

İkisi Karagöz’le Hacivat da, ortadaki kim ?

Büyük Hayaliyle Irak’a akın eyleyen Amerikan siyaseti çözemezse de, çözer çözer onu bizim şu

Küçük Hayaliyle Ali !

Bağdat'ta Amerikalılara ait Camp Cropper tesislerinde hücre deliğinden gözüken Iraklı tutuklular bunlar.

Ortaoyunu, Osmanlı’da Yeniçeriler arasında ortaya çıkan bir tür Asker Kökenli oyun ise de, hücrelerinde, tüm tutukluluk kuralları hiçe sayılarak sindirilmiş Iraklılara bakarsanız bu besbelli bir Ortalık Oyunu...

Baksanıza ne kadar açık; Hayal Kutusu falan yok ortada; olan; Amerika’nın Hayal Kuyusu; şu yanıbaşımızdaki Irak’ta...

Metin : Nurullah KADİRİOĞLU

2008-11-14T03:47:00.000-08:00

Git bu mevsimde, gurub vakti, Cihangir'den bak!
Bir zaman kendini karşındaki rü'yâya bırak!

Başkadır çünkü bu akşam bütün akşamlardan;
Güneşin vehmi saraylar yaratır camlardan;

O ilah isteyip eğlence hayalhanesine,
Çevirir camları birden peri kâşânesine.

Alem’in zihinde yarattığı ışıktır imge; ve şiir onunla beslenir…
Yahya Kemal Beyatlı’nın Hayal Şehir şiirinde olduğu gibi

Fotoğraf imgesi ise, ışığın yansımasıyla üretilir..
Sanatçı Selim Güneş’in, “Lodoslar Kenti İstanbul’ Albümündeki Tarihi Yarımada’yı Şehir Hatları Vapurunun camından bir kez daha üreten şu eseri gibi….

Işık ve şavkı, şiirin ve fotoğrafın ortak sihridir.
Şiir, fotoğrafla bu sihri, ruhsal huzurun edebi önsöz’üne dönüştürür…

İşte, Selim Güneş’in gözü, Beyatlı’nın sözü ile bir daha o edebi önsöz:

Som ateşten bu saraylarla bütün karşı yaka
Benzer üç bin sene evvelki mutantan sarka.

Esef etmez güneşin şimdi neler yıktığına;
Serviler şehri dalar kendi iç aydınlığına,

Metin : Nurullah KADİRİOĞLU

2008-11-07T04:26:00.000-08:00

O da bir attı, ama, Rozinante, ne bu kadar sağlıklıydı ne donanımlı; cılızdı; kibir denilen illeti aşacak kadar da olgun….
Benzer yönleri; ikisi de bürokratik idi; sahibe sadakatte.

Don Kişot, böylesine “sonradan görme fiyaka” ile kuşanmış değildi; insan ile de değildi derdi; yeldeğirmenlerinin şahsında fenalıklarlaydı kavgası.
Benzer yönler; ikisi de atın üstündeki insandı.

Cervantes ünlü eserine şöyle başlar: “Mancha Eyaletinin, adını anımsamak istemediğim bir kasabasında, bir zaman öncesine kadar, bir av köpeği, büyük bir kalkanı, ahırda cılız bir atı, silahlığında mızrağı bulunan bir soylu yaşıyordu."

Ortadoğunun tılsımlı tarihi ise şöyle başlar; “Güney Kudüs’ün, adını anmak istemediğim bir Müslüman mahallesinde Filistinlileri denetleyen telmaşa’dan bir İsrailli Polis yaşıyordu”

Uşağının, -Onlar insan değil, Değirmen; biçimindeki uyarısına rağmen saldırıp kan revan içinde kalan Don kişot, şöyle bağırır:
“Sus ahmak, kütüphanemi yakan büyücü, yenilmemeleri için onları yel değirmeni yaptı"

İsrailli Müdür ise, atlı polise şöyle bağırır; -Sus ahmak, saldır, insan değil o; yel değirmeni yel !”

Metin : Nurullah KADİRİOĞLU

2008-10-31T04:03:00.000-07:00

Fikret Mualla’nın fırçası değmiş değil bu resme, kaldı ki bir resim de değil; fotoğraf bu..
İstanbul’da, 29 Ekim Cumhuriyet Bayramı kutlamalarında, yemek masası çevresinde havai fişek gösterisini izleyen birkaç adamın fotoğrafı.
Birkaç adamla birlikte, aslında tamı tamına Cumhuriyet’in fotoğrafı; Cumhuriyet kadar iç açıcı ve renkli; onun kadar umutkar ve ahengli…

Ama durun durun, tam da yeri şimdi Attila İLHAN’ın…
Öyleydi şiirinin de ismi: MUSTAFA KEMAL’İN SOFRASI

“haydi gel sahaflar çarşısına uğra da gel
unutma bir tutam ışık getir sofraya
bir avuç FİKRET getir bir yürek dolusu MUSTAFA KEMAL
kalpakları tozlu paşaların çığlıklı gözlerinden
bir tutam KUVAYI MİLLİYE mavisi
bir avuç umut getir dedim ya
en iyisi
sofraya buyur sofraya
buğday konuşacağız …”

Evet, Cumhuriyetin sofrasına buyurun.
Hepinize yer var….

Metin : Nurullah KADİRİOĞLU

2008-10-28T11:32:00.000-07:00

Trajedi isimli ve başlı başına trajik olanı öğreten bir ders olsaydı kuşkunuz olmasın bu fotoğraf derse ait kitabın kapağı seçilirdi.
Amerika’da Aarlingnton Mezarlığı.
Orada yatan, Amerikalı Zenci Onbaşı Karem Rashad Sultan Khan..
Nüfustan kaydı düşülse de, henüz 20 yaşında…
Annesinin çok çok acıyla sarıldığı mezar taşındaki ay-yıldız ve mezarın önünde duran Kuran-ı Kerim, tek duruma işaret ediyor: Karem Rashad Sultan Khan bir Müslüman.
Sultan Khan, iki madalyanın da sahibi: Biri Cesaret ve Fazilet sembolü Bronz Yıldız; öteki ise, Gazi oluşunun alameti sayılan Mor Kalp Madalyası.
Orada yatan, cesur, faziletli, döğüşken, gazi Karem Rashad Sultan Khan dininin bütün ‘yüksek” değerlerine sahip; ulaştığı şehitlik mertebesi ise, İslamiyetin ona sunabileceği en kutsal son.
Trajedi, şimdi örüyor ağlarını: Amerikalı bu siyah adam, tüm bunları, gazilik ve şehitliğin aynı kuvvetle itibar gördüğü, Hilal’in aynı biçimde mezar taşlarını mimlendirdiği ve Kuran-ı Kerim’in aynı şekilde mukaddes kitap diye tanındığı Irak’ta elde etmiş.
Duymamış olamazsınız; Savaş Sanatı diye öğretiler var; evet evet aynen; Savaş Sanatı…
Sözü artık, Amerikan ölülerine ve şehitlerine bırakıyorum;
Sustum!

Metin : Nurullah KADİRİOĞLU

2008-10-28T11:26:00.000-07:00

Kız orada; durduğu yerde değil.
Nerede olduğunu kimse de bilemez.
Masumiyeti buna engel; zorlamayın, masumiyetin, “biz büyük ve anlamlı adamlar” için ördüğü saf duvar her şeye engel!
Savaşlar icat eden, bu icadının çarklarını, “insan” adı verilen en değerli varlıkla idame ettiren biz’ler hangi cesaretle, bu kızın masumiyetiyle yüzleşebiliriz ki ?
O’nun dışındayız; O’nun dışında kalacağız !
13 yaşındaki “evlat” Madıson, Amerikan Subayı Frank Cheetam’ı; resmin objektife düştüğü şu günde 35 yaşına giren BABASINI uğurluyor.
Nereyi mi ?
Of yapmayalım !
Yitirdiğimiz masumiyetlerimizi, “bilmezlikten gelmenin” sakil çalımıyla gizlemeye çalışmayalım !
Irak cehenneminden başka nereye gider ki şu aralar, Amerikalı bir asker ?

Metin : Nurullah KADİRİOĞLU

2008-10-28T11:22:00.000-07:00

Amerika’nın Arizona Eyaleti Tucson Kentinde, Geleneksel “Tam Ay” zamanını denetleyen Güvercin Kral ve Kraliçe, “Avcılar” için en elverişli “av dönemi” ni başlatmak üzereyken kaygılıydılar.

Kral Güvercin kaygıyla sordu :
-Emin misin Kraliçem ?
Kraliçe, Güvercin Alfabesi’nin temel sesi ile yanıtladı:
-Hı hı.

O arada, sağ ve sol cenah Güvercin Komutanlardan biri geçmişi öteki ise, geleceği dikkatle kolluyordu.
“Tam Ay Zamanı” giderek sarkma gösteriyordu.
Bu yıl, Güvercin Takvimine göre 8 dakikalık gecikme meydana gelmişti.
-Ah şu insanlar ! Ha ozon tabakasıyla oynamışla ha ateşle, ne zaman anlayacaklar bunu ?
-Anlayacakları yok sevgili Kralım, Ay günün birinde gündüz belirirse tepelerinde anlarlar ancak.
-Evet ya, Ay Zamanıymış, geyikler şişmanlarmış, tarlalar biçilir de av hayvanları kolaylıkla seçilirmiş Avcılar bayram edermiş..Kimin umruna Kraliçem !
-Aman Efendim ayarıyla bu kadar oynarlarsa Evrenin ileride Ay da bırakmaz bunlar !
-Neyse, baksana ne kadar uysal şu Ay, şeytan diyor ki iyice sarıp doya doya öpmeli; Ah ! Min-el Ay !..
-Hıhh, Min-el Ay’mış ! Gidiyorum ben, devam edin siz Sayın Kral !!!!

Metin : Nurullah KADİRİOĞLU

2008-10-23T04:11:00.000-07:00

Hortum ve kasırga planlayıcı ve yatakçısı “afetist” Thailand_Monk, üzerinde yakalı giysisi olmadığı halde nihayet yakayı ele verdi.
Monk, “kasırga kışkırtıcısı” dövmelerinden tanındı.

Bilim adamları, tanınmamak için uzun süredir sadece profiliyle yaşayıp profiliyle dolaşan
Monk’un, boyun bölgesinde deformasyona rastlanmamasını ve haşin bakışından bir şey yitirmeyişini şaşkınlıkla karşıladı.

Tılsımını imha için Monk’un dövmelerinin özel imal çamaşır suyu ile silineceği açıklandı.

Ne kadar fantastik değil mi?
Şimdi olayı benim kurguladığımı düşüneceksiniz; hayır !
Bunu söyleyen resim.

Ayrıca size, resme ait gerçeküstü bir hikaye de anlatabilirim: Monk ve ötekiler Tayland’lı Budist Keşişler.
“Fazilet Töreni” isimli bir toplantıdalar. Ülkelerini Batı’ya açan ölmüş Krallarını anıyorlar.
İşte, iki hikaye de orada duruyor, karışmam artık ben; iyice düşünün, hangisiyse sizin; hikayenizi seçin.

Metin : Nurullah KADİRİOĞLU

2008-10-22T03:08:00.000-07:00

Usulca ama gelişigüzel devşirip kelimeleri, sarıp sarmaladı.
Kelimelerden oluşan o en hafif ağır koliyi raflardan birine yerleştirdi.
Böyle bir zaman var olacaksa eğer; kullanacaktı vakti gelince.

-İşte, artık yüzümle konuşacağım dedi;
Söz’den kalan son bakiye de böylece tükendi.

Palyaçonun; bir kez daha, o en hafif ağır yüzü düşecekti; belki kelimelerden de etkili bir hışımla, imgeye.
Ama oraya değil, fotoğraf makinesinin objektifine düştü bu kez.
Tasarlanmış da olsa, ağlama ikliminin bu kadar sert estiği bir yüz ancak karanlık odasına yakışırdı makinenin..
Meksika'nın Başkenti Mexıco Cıty'deki “Güney Amerika Palyaçoları Kongresi”nin katılımcı-palyaçolarındın birinin vesikalık fotoğrafı bu.

Vesikalık fotoğraf denemesi olsa da, inanın ki kelimeler uzun bir süre o rafta kalacak.
Kelimelerle yeniden buluşması için yüzünü derleyip toparlaması çok zaman alacak çünkü; - ki bunu siz değil- bir palyaço bilir ancak..

Metin : Nurullah KADİRİOĞLU

2008-10-22T00:15:00.000-07:00

-Sonsuz Gurumuz, Yüce Granth Sahib, en kutsal mekanımız, Hindistan’daki Amritsar'daki Altın Tapınağımızın önündeyim.
25 Milyon Sih kardeşimizin, dinimiz gereği inandığı, Ruh Göçü’nü deniyorum.
Öldükten sonra, başka bedenlere geçecek şu ödünç ruhumun takatini sınıyorum.
Sufizm etkisi yok mu dinimizde Yüce Granth Sahib; işte yaptığım onlar gibi, insan-ı kamil’i denemek…

Ayağımdaki Lenga şalvarım ile belime sarılı lungim bana itaat etmiyor; hinduizmin etkisi yok mu dinimizde; işte yaptıkları o; kendi yolunu aramak özgürce..
Yüce Granth Sahib, ne bir ışık oyunu bu ne bir göz kandırmacası; ruhum işte bak gör; siyah bir duman karartısı önümde. Giderek aleve dönüşen ise bedenim; ama nedense, ruhuma uygun görmede, kendini, ayaklarım !
Belki de erken başladım ben bu oyuna, bağışla Sahib, ölmeyi beklemem gerekirdi sanırım seyahati için Ruhumun…
Evet almış gidiyor ayaklarımın ikisini de ruhum, bana kalan yalancı yansısı sadece birinin.

Vazgeçtim, hadi gel kurul yerine Ruhum, daha çok hem de çok erken…

Metin : Nurullah KADİRİOĞLU

2008-10-20T05:01:00.000-07:00

Herkes dönsün şimdi yüzünü bana.
E, iyi valla, bir bu eksikti, gederek insanlaşıyorsunuz, farkında mısın?
Sen, neden bozdun mesafeyi, 3 Numara !

Anladık, yeminiz tamam; tamam da; sirke çevirdiniz burayı ! Hepinizde insanlar gibi bir “Moda” merakı.. Yeşil Kelebek moda ya bu ara; hepinizde aynı böcek !

Kurudu değil mi koca tabiat; varsa yoksa fesfood…

Söylemekten dilimde tüy bitti, sizde özenti bitmedi; Yahu çocuklar bırakın da insan size özensin; uçmak isteyen onlar.

Neyse, dengeli beslenin ve neslini tüketmeyin böceklerin !

Gidin şimdi hadi; yarın kuş gibi bekleyeceğim sizi burada, sakın insan gibi sıralanmayın bir daha karşıma !

Metin : Nurullah KADİRİOĞLU

2008-10-17T02:49:00.000-07:00

İşte orada; alnında, ortadaki derin çizgi Manavgat Nehri, Batı Toros’ lardan kopup da gelmiş.
Üstteki çizgiyi mi sordunuz, ha o, Şeytan Dağı’ndan inen Dere.
E, en alttaki ise elbette, Düdensuyu Mağarasından gelen su.
Burnundan bıyıklarına ve çenesine inen vadilerde uçsuz bucaksız Manavgat Ormanı serilmede; bana tekrar ettirtmeyin işte sıralıyorum bir bir işte; Taşağıl Beldesi, Karabük Köyü, Serik İlçesi ve Akbaş Köyü…

Gözleri ? mi dediniz ?
GözleriYangın Adamın !

Karşıda Manavgat Ormanı alevler içinde, orayı görmeniz gereksiz, adamın gözlerinde asıl yangın!
Aykut İnce’nin fotoğrafını, Ekim sayısında basan National Geogarphic; şu notu düşmüş resme; “Alo 177 Ateş Altında”
Yangın söndürücüsü bu adam biliyor oysa, 177 değil sadece ateş hattında olan; alnı, burunu, bıyıkları ve çenesi de derin tehdit altında.; gözlerindeki dehşet tamamen ondan…

Metin : Nurullah KADİRİOĞLU

2008-10-16T02:53:00.000-07:00

Buna benzer bir sopa, o da;
6 Bin yıl öncesine tarihli Çin Kitabelerinde İmparator, elinde sopa ile resmedilir. Çünkü, halen uygulandığı gibi, Çin’de, yeraltından geçen sular, dut ağacından hazırlanmış sopalarla belirleniyordu.

Hindistan'nın Madhya Pradesh Eyaleti'nin Başkenti Bhopal’deki bu adamın yaptığı gibi, su sopa ile dinleniyordu.
Adam, Şevket Süreyya Aydemir’in otobiyografik-romanın adına uygun biçimde “Suyu Arayan Adam” gibi duruyorsa da, yaptığı tam tersi; o, suyu kovan adam!

Narmada Nehrinin üzerine 30 hidroelektrik barajı kurulması planlanıyor..
Çok sayıda köylü bunun sonucunda topraklarından olacak.
Eyalette, yaşlı adamın şu anda yaptığı gibi “Suyu Kovma Protestoları” düzenleniyor.

Adamın, (suyu bulan sopayla), suyu kovuşundaki dirence; ve ellerinin, baka durduğu toprağa ne de çok benzediğine dikkat kesilin şimdi.

Peki, Ey Yaşlı ve Yorgun Dede, ya haklı olan dün yitirdiğimiz Dev Şair Fazıl Hüsnü Dağlarca’ysa ;

“Herkes ölünce toprak olurmuş
Hayır hayır
Bizim su olacağımız besbelli.”

Metin : Nurullah KADİRİOĞLU

2008-10-14T03:03:00.000-07:00

Civcivin yumurtadan çıkış anı…
Tırtılın kelebeğe dönüşmesi; ya da.
Hangi gözle bakarsanız bakın, kadının eylemi, edindiği tılsım perdesiyle sanki insanın türeyişini canlandırıyor; yer aldığı Haiti dekorunda.

“Birazdan tekamül bitecek ve (insan kızı) orada dikilecek”…
gibi..

Ama hele bir de kadın ise o, Haiti’de, hayata bağlanma anlamında dikilmesi ne mümkün !
Gonaives burası; kasırganın, tam da adına uygun bir öfkeyle kasıp kavurduğu yer.
Ne yeniden türeyişin ardında, ne deneysel bir oyunun son provasında; kadın, kasırganın tortusundan kurtulmaya çalışıyor… Bu kadar reel aslında tablo.
Gerçeküstü tek şey var bu fotoğrafta; sanki, Haiti’deki saygısız yönetim, su bile bırakmamış da, temizlenmek için yıkanma taklidi yapıyor kadın….

Metin : Nurullah KADİRİOĞLU

2008-10-08T23:01:00.000-07:00

Yaşanmışlığıyla alnı, uçsuz bir sazlık onun; Mevlevi başlarıyla ördekler geçecek birazdan…Hadi artık hazırlanın; yüreğinize serin sular, gözlerinize tatlı gülümsemeler …
Acısıyla, tehlikeli bir uçurum onun yüzü; yeni merhamet sözcükleri gerektirebilir; tedbirini alsın herkes; Nemrudi bakışlarıyla sıra sıra baykuşlar birazdan...

Mevlevi saadet ile Nemrudi acı’yı ne barındırabilir aynı anda bir yüzde ?

Şirazi’nin,

“yakın, bağışlayıcı ve müşfik bir sahil”
diye tanımladığı Vatan’ın, kargaşa ile bu özelliklerini yitirmesi mi ?

Evet Taylan’da, süregelen karmaşa ve çatışmalar yakın, bağışlayıcı ve müşfik bir sahil olmaktan çıkartmış durumda ülkeyi, her Taylandlıya.
İyi bakın, kadının, Mevlevi ördekleriyle, “Vatan Taylan” alnı; yüzü ise; karmaşanın uğursuz baykuş ugultusu aynı kadının…

Metin : Nurullah KADİRİOĞLU

2008-10-07T03:36:00.000-07:00

Büyükler, acıya öfkenin eşlik ettiği sima yürüyüşündeler; liderlerini dinlerken…
Kuzey Hindistan’daki Assam Eyaletinde, etnik çatışmalar sonucu evini terk ederek toplama kampına sığınan Hindu Müslüman simalar bunlar.

Oğlanın, yaşı için çok erken olan; durmuş oturmuş korkusu bu etnik çatışmaları sürürden Bodo’larda takılı.
Bodo’lar onun öcüsü…
4 günde 40 Müslüman’ın katili çünkü onlar…

Ölüm mü çocuğa iğreti, çocuk mu ölüme yaban?
Öyle bir karmaşa ki her şey, hiçbir tasarının dizayn edemeyeceği endişe halini bu çocuk icat etmiş yüzüyle.

Yeridir; en çok, masumiyette kendini ele verir çünkü korku ve endişe.

İsmet Özel mi yazmıştı neydi ?
“Kelebek ölülerinden bir ırmakta sürüklenmektedir” o sıra oğlan…

Metin : Nurullah KADİRİOĞLU

2008-10-06T22:51:00.000-07:00

Ahmet Haşim, Frankfurt Seyahatnamesi isimli gezi kitabıyla Avrupa görmüşlüğünü kanıtlasa da Amerika Birleşik Devletlerine; hele hele Montana Eyaleti Whitefish Kenti’ne gitmişliği yoktur.

Kent yakınlarında bir akşam üstü süzülen şu ördeğin de, Haşim’den haberdar olduğunu hiç kimse söyleyemez.

Ama şiirin ve şairin kudreti zaten burada yatmaz mı ?
Yokluğunda gerçekleşen bir olayı, varlığında meydana gelmiş gibi algılamak…

Siz istediğiniz kadar; Ahmet Haşim Amerika’ya gitmedi; Whitefish kenti yakınlarındaki bu gölü görmedi, deyin.
Kimin umrunda ?

“Altın kulelerden yine kuşlar,
Tekrârını ömrün eder i'lân,
Kuşlar mıdır onlar ki her akşam,
Âlemlerimizden sefer eyler?

Akşam, yine akşam, yine akşam,
Bir sırma kemerdir suya baksam;
Akşam, yine akşam, yine akşam,
Göllerde bu dem bir kamış olsam…”

Belki de, gölü, kamışı, kuşu ve akşamıyla bu dizelerin yeri şu gölün kıyısı.
Kazıyıp bir tablete, diker mi birileri bu şiiri bir gün şu gölün kenarına ?
Kim bilir ?

Metin : Nurullah KADİRİOĞLU

2008-09-25T05:23:00.000-07:00

Şu (V) işareti…

Roma Zafer Tanrıçası Victorya’nın baş harfini ve kelimenin İngiliz dilindeki karşılığı olan Zafer’i simgeler…

2. Dünya Savaşında hareketi bolca yapan İngiliz Devlet adamı Churchıll’le zafer işareti, adeta tavan yapar ve Churchıll ile özdeşleyen purosu üzerinde bile ciddi imaj zedelenmesi yaratır.

İşaretin orijinal hali fotoğraftaki gibidir, iki parmakla V işareti.
Amerika Birleşik Devleri Başkanı Bush ise, iki parmağı az görür ve yaptığı ekleme ile parmak sayısını üçe çıkartıverir.

Ama, bu katkı Başkanın ülkesinde yüz de sürüm de görmez.
İşte, Başkanın Georgia Eyaleti’nde, ayan beyan klasik V işareti ve sıkı bir zafer coşkusu.
Ya da, kolun, elin ve iki parmağın kulaklarımıza dek uzanması muhtemel zafer narası…

Nasıl dönüşmesin ki bir naraya?
“Adamı ipten alan” zaferin işareti bu.

İnfazına birkaç saat kala, ertelenen, üstelik Yüksek Mahkeme tarafından ele alınması kararlaştırılan İdam Mahkumu bir tanıdığınız olsaydı sizin de parmaklarınız böyle çığlık atmaz mıydı ?

- Vıctory !!!

Metin : Nurullah KADİRİOĞLU

2008-09-24T04:31:00.001-07:00

Çocukların ağzı ile
çiçek böcek…

Botaniğin diliyle, bir döllenme vak’ası..

Hindistan’ın Haydarabad kentinde, bir günlük ömrünün dolmasına belki de dakikalar kala, kelebeğin çiçeğe, tüm bir estetik tarihini yeniden yazmak istercesine huşu içinde eğilişinin resmidir bu…

O kadar güzel o kadar ki ; (anlık ömrün, zamanlık ömre) dönüşebileceğini vurgulayan şu söze gelin de hak vermeyin;
“kelebeklerin ömrü bir günmüş ama kelebekler ömür boyu mutlu yaşarmış”

Büyük kent karmaşasının ufaltıp da asık suratına hapsettiği insanın, gülümsemesi için,
neden panolara, duvarlara, cephelere böylesine hayat iksiri resimler asmazlar ?

Siz bakın, doya doya bakın bu resme; size değil; kentlerin beton ıssızlığını böylesi resimlerin kudreti ile yaşama coşkusuna dönüştürmeyenlere Gülten Akın’ın dizeleri;

"Ah ! Kimselerin zamanı yok durup ince şeyleri anlamaya…"

Metin : Nurullah KADİRİOĞLU

2008-09-23T23:34:00.000-07:00

Akşamın kıyısındalar.
Kıyılarda olmanın tedirginliği apaçık.
Bunu birbirlerine sokuluşlarından, intizamı kolladıklarından ve her nereye ise bakışları, oradan aldıkları ürküntüden anlamak mümkün.

Akşam ve Kıyı; genellikle, kişinin kimliğini alıp savuran ve hatta kimliğini yoka saydırtan bir ikilidir, elverişsiz coğrafyalarda…

Işığın aydınlatmadığı; sadece tedirgin bedenleri mimlediği böyle bir Irak coğrafyasında ise, korku sultan; insan ise, tebaadır. Ve bilinir, tebaaların kimlikleri olmaz.

Kuzey Irak’ta, askerler tarafından denetlenen bu küçük topluluk da kimlikten yoksun; çömelen tebaa da, kimlikleri inceleyen askerler de, kasveti ve korkusuyla gece, kıyı ve ihbarcı ışık huzmesi de bunun bilincinde.

Söyler misiniz, zaten giderek “kimliksiz” hale gelen bir ülkede kim bunun ayrımında olmaz ki ?

Metin : Nurullah KADİRİOĞLU

2008-09-22T04:40:00.000-07:00

Adamı sanki toprağına raptiye ile şöyle bir tutturuvermişler de pek öfkeli:
-Ehh be adam tuttururken, biraz daha aşağı salsaydın ya beni, baksana, ayaklarım yere zar zor değmede! Fesüphanallah saygı da kalmadı artık yaşlılara!

Kalır mı lafın altında raptiyeci başı;
-Fesüphanallah ki hem de ne; bre dede, ben seni oraya şöyle istediğin gibi okkalı biçimde raptiyeleseydim sen rap diye kalkardın ayağa da tamamlayıverirdin sanki şu evini, öyle mi ?

Aslında ikisi arasındaki besbelli bir tutunma oyunu bu.
Raptiyeci bilerek, sadece iliştirmekle yetinmiş o duvara adamı.
Adamın yaptığı ise apaçık yaşlıca bir naz…

Hele, bitmesi gereken şu evi…Taliban yüzünden Afganistan’ın Başkenti Kabil’den binlerce soydaşı gibi İran’a, Pakistan’a göçüp sonrasında geri döndükten sonra bitirmesi gereken şu evi…

Göç fikri zihninde yol almayı bırakacak da, yurdunun toprağında şöyle iyiden iyiye dinlenecek de, nicedir unuttuğu yan gelip yatmayı doya doya yaşayacak da…kalkacak da… evini tamamlayacak da…

Her şey bir yana, şu toprak, şu ağır ve tembel, şu pek aciz duran sarımtırak yığın, şu yorgun ve kimsesiz toprak; şu, kimsesiz yaşlıya yurt olabilir mi ?

Gizli anlaşmaları şu mu yoksa ?
Dokunma, iliş öylece sadece bana...
Ne olur senden bana el; ne olur benden sana bel…

Metin : Nurullah KADİRİOĞLU

2008-09-18T23:19:00.003-07:00

-Bakmaktan ve anlamaya çalışmaktan yoruldum.
Nereye dönsem yüzümü, her taraf bizden aldıkları Keşmir!
Bağışla Yarab, bundandır, huzurunda gözlerimi kapamam.

Sen bilensin !
Saklayamam yaşımı.
Ama, bilirsin ki yine, yaşım gibi değil artık ellerim; pek ince ve kırılgan;
Bedenim, uzun zamandır çok zayıf ve bitap!

Bilirsin, az değil elli bin can uğurladım, Hindistan’ın Pakistan’dan gasp ettiği şu acılı ve talihsiz Keşmir’den…
Az değil, elli bin cenaze taşıdı kollarım…

Bağışla, bundandır, huzurunda gözlerimi kapamam.

Bilirsin Ya Rab, derdi ki, kulun Mirza Gulam Ahmet, “cennetin yer yüzü halidir; Keşmir.”
Keşmir şimdi, kanlı bir cennet, kandan bir göl !
Herkesin özendiği gökkuşaklarını sindirdiler!
Şarkılar fısıldayan rüzgarlarını korkuttular..
Eşi benzeri olmayan Gilgit ve Hunza vadilerinde hala toplanamayan cesetler var!
Huzurunda gözlerimi kapamam işte bundan!

Ya rab!
Ya canımı al, ya canım yarısı Keşmir’imi o’nlardan kurtar!

Metin : Nurullah KADİRİOĞLU

2008-09-18T23:19:00.000-07:00

Kalkmayan parmak yok;

havada tümünün elleri.

Ne de olsa birikimliler…

Arkadaki fon mu ?
Hiç canım, doğa ile iç içe ders görsünler öğrenciler diye böyle bir atmosfer oluşturulmuş.
Bir tür, ‘zihin açıcı’ doping deyin siz buna.

Siz şimdi bir de; -soru ne, peki soru ne?, der durursunuz.

Peki, bakalım neymiş soru:
-Söyleyin çocuklar, geçen 3 yılda kaç öğretmeniniz ve arkadaşınız katledildi?
-2 tane yüz, bir de 30 ekle öğretmenim.

‑Kaç okulunuz yakıldı yıkıldı saldırıya uğradı ?
-Ooo, 300’ü geçti öğretmenim.

-Ah çocuklar, söyleyin, 10 arkadaşınızdan kaçı gidemiyor okula?
-Ah öğretmenim, 7’si bilmez okul nedir, eğitim nedir !

Fotoğrafın, “hayali güzel” kurmacasından;
Ah’ların yürek yakan realitesine gidelim artık.
Burası, Afanistan’ın başkenti Kabil yakınlarında kurulan bir çadır okul…
Çocuklar eğitimdeler; öğretmenin sorusunu karşılamaya hazır minik ama heveskar parmaklarıyla...

Taliban’ın özellikle öğretmen ve öğrencilere yönelik acımasız saldırıları nedeniyle eğitim için güvenli ortamların pek bulunmadığı bölgede, seyyar okullar şimdilik tek çare.
Ama, eğitimin aydınlık yüzü, bir çadırda da olsa elbet verecektir çağdaş etkisini küçük zihinler üzerinde…
Bakın iyi dinleyin öğretmenin sorusunu ve gelen yanıtı :

-Okumaktan memnun musun çocuklar ?

-Çook, Öğretmenim billahi çok çok !

Metin : Nurullah KADİRİOĞLU

2008-09-17T04:37:00.000-07:00

Etkisi kuvvetli siyasal bir olay gösterin ki, yeniden kurgulandığında,
fantazyadan ödünç almasın; alacaktır yolu yok:

Simon Bolivar, Venezualla’lı olduğu halde, başlattığı devrim ile Bolivya’yı 1825’de bağımsızlığına kavuşturur.
Ernesto Che Guevara ise, Arjantinli olduğu halde, Bolivar gibi, Devrim için geldiği Bolivya’da 1967’de öldürülür.

Bolivar, Che için, 142 yıl önceden bağırır:

-Hakkımı helal etmiyorum !
Dilerim, her Devrimde başınız öne eğilir!

Kim bilir, belki Bolivya’da şu sıralarda olanlar bu gazabın sonucudur.
Bunlar, Devlet Başkanı Evo Morales taraftarları…
Bolivya’nın Santa Cruz Kentinde yürüyüşteler.
Kent, Morales’in toprak Devrimine muhalif çünkü.
Yürüyüşçüler, bu muhalefeti protesto ediyorlar.

Başlar eğik.
Protestonun, geleneksel coşkusundan uzaklar.
Devrimi savunmaktan çok, takındıkları derin hüzün ile bir cenazenin peşi sıra gidiyor gibiler.
Zihinler, kafalar, güneş, ağaçlar…
fotoğrafı tamamlayan ne varsa; öne eğik; -yineliyorum, güneş dahil !

Bolivar, Che için, 142 yıl önceden bağırmıştı belki gerçekten:
-Hakkımı helal etmiyorum !
Dilerim, her Devrimde başınız öne eğilir!

Metin : Nurullah KADİRİOĞLU

2008-09-16T05:37:00.000-07:00

Bütün semavi dinlerde, tanrı, kul sesinin ulaştığı bilinendir.
Uhrevi olan, orada, sesin yakarışındaki tını ile
“medet ! ya rab”
biçiminde yankılanır ve döner yakaranın ruhunu temizler:
Ses, Ruhu bir daha doğurur.

Nepal’de, Katmandu’da, birazdan önlerinden geçecek olan Tanrı Kumari’yi bekleyen şu küçük mürit topluluğu ise, ruhsal arınmalarını ses’in değil, bakışın ve gözlerin kudreti ile yapacak.
Çünkü onların tanrısı Kumari, yaşayan bir tanrı, ve üstelik neredeyse çarşı – Pazar dolaşan bir canlı…

Müritlerin işi kolay…
Yaşayan bir tanrı için ibadethanelerde sıraya girmek gereksiz..
Dualar ezberlemek veya din adamlarının rehberliğinde ayinsel duruşlar sergilemek de..
Tanrıya, sesin tınısı ile ulaşmaya çalışmak da…
Yaşayan bir tanrı nasıl karşılanırsa öyle karşılıyor Katmandu sakinlerinden bir gurup, Tanrı Kumari’yi….

Rehberleri bakışları; göz teması yani, Tanrılarıyla…
Namazgahları, Minber’i andıran evlerinin pencereleri….
İçsel duaları ise neredeyse artık belli:

Ya Kumari, bakışını bakışlarımızdan esirgeme; bize bak ve koru bizi !

Metin : Nurullah KADİRİOĞLU

2008-09-15T04:10:00.000-07:00

Kaç yüz, bu kadar kalabalık olabilir ki ?
Yine de bana, bu yüzde olmayan bir şeyi söyleyin…

Yoo, bunu kendinize söyleyin;
Ve onu, merhametin kamçısını bir yüz-süz’e indirmeniz gerektiğinde çekinmeden kullanın: Şrakk!

Gördünüz değil mi, yüz’ü istila eden bunca kalabalıkta mutluluk denilenin esamesi yok.
Söyleyin bundan daha etkili bir kamçı olabilir mi, bildirmek için hududunu yüzsüz’e !

Hudut !
Bu yüz, besbelli, hudutsuz !

Ne olacaktı yani !

Filistin’de, Beytül Lahim’deki Tekoa Köyü hududunda, İsrail askerlerinin hudut tanımaz saldırılarından birinde öldürülen, 16 yaşındaki Hasan Hmeid’in cenazesinde yürüyen bu kadın; yüzüne, hudutsuzluğu değil de Lunaparkların ışıltısını mı giyinecekti ?

Bilmem bilir misin ?
Sınırlarını ve haklarını koruyan bir kadının, hudutsuz yüz’ünden daha tehlikeli, çok az şey vardır hayatta…

Metin : Nurullah KADİRİOĞLU

2008-09-12T04:02:00.001-07:00

Neler oluyor orada ?

-Hiç,

diyebilir misiniz, durum bu kadar açıkken ?

Besbelli, tabiat şiddetini sergileyecek.

Diplomatik girişimlere, sinsi bükülüşlere ve notalara falan gerek yok: Çünkü tabiatın bu şiddetini, istila veya yağma izlemeyecek; bu onun iç hesaplaşması…

Mammatus bulutlarının bir tür iktidar çekişmesi…

Birleşik Devletlerin Akransa Eyaleti’ndeki bu şiddet senfonisi, hesaplaşan taraflar haklarına razı olunca sona erecek.

Fazla sürmez; çünkü, böylesi güçlü bir senfoniye uzunca süre kimse katlanamaz…

Deklanşöre basan Gökyüzü Avcısı da bunu biliyor olmalı ki, biraz daha beklemeye tahammül edememiş.

Etseydi, altta şaha kalkan sarı bulut-atların, üstüne çullanan siyah gölgeden nasıl zarif bir topuk çalımı ile kurtulduğunu da görebilecektik.

Yine de bu an, Şiddetin Estetiği’nin kutsandığı ender enstantanelerden biri olarak Gökyüzü Barışındaki yerini alacaktır.

Metin : Nurullah KADİRİOĞLU

2008-09-12T03:33:00.000-07:00

Bu resmi de kim yaptı böyle ?

Ah! Bu resmi kimse yapamaz; bu, leyleğin ve güneşin ve dağın ve hatta renklerin kendi imali; hepsi, böyle olmasını arzu ettikleri için gerçekleşmiş bir hal; insan eli yapamayacağı için; insan eline armağan ettikleri bir fotoğraf manzarası görünen…

Belarus’un Volozhın kentinde, açıklamak gerekmez ki bir gün batımında, “kendinin heykeli” olmaya durmuş bir leyleğin biten günü değerlendirme seansı…

Yoo haksızlık ! baksanıza bu, düpedüz bir leylek istiaresi…

Bebeklerin ebedi ve ezeli “ebe yardımcısı” misyonunu saymazsak Leylek, yolculuk ve yolcu fikriyle beraber yürür her imgede.

Şimdi, biraz suskunluk lütfen; atmosferin şiirsel durumuna uygun, o İsmet Özel dizesini duymak elinizde, Leyleğin fısıltısından:

“Uzak yola çıkmaya hüküm giydim…”

Metin : Nurullah KADİRİOĞLU

2008-09-12T03:18:00.000-07:00

Ağaçların kabukları gibidir insanların tenleri; baktınız mı anlarsınız yaşlarını.

Ama ellere baktığınızda neler çektiğini de anlarsınız insanların.

Çünkü, onlar hayata tutunandır; tırnakları ile umutları kazıya durandır.

Irak’ta, Bağdat’ın Sadrcity’sinde birazdan arka kapağını indirecek yiyecek kamyonuna ilişen şu eller ise, dağ ve ovaları, tepeleri, uçurum ve yarları, dereleri ile bir haritadır; ellere kazınmış acı’nın ve çile’nin haritası….

Tutunma işlevini, ilişmekle sınırlandırmış bu eller artık, henüz var olmayan; ama inciten, acıtan ve ürküten yorgunluğu ile var olması kaçınılmaz elbilim’in en nadide parçasıdır.

Hangi el,
bu kadar pasif ve o kadar da aktif biçimde bir nesnenin adeta parçası haline dönüşebilir ?

Yüz binlerce yıllık bilinen işlevi ile elleri aktif bir eylemin içindeymiş gibi algılıyorsak da baksanıza ne kadar pasifler ve ne kadar sessiz.

Hangi el, bu kadar çaresiz olabilir; o kadar çaresiz olan bir kadının ellerinden başka…

Peki, artık, bakabilirsiniz ellerinize…

Metin : Nurullah KADİRİOĞLU

2008-09-12T03:13:00.000-07:00

Ve aniden bir ışık huzmesi doldu odaya.

Karanlık, ışığın eliyle sadece bölünmedi zifiri yalnızlığında; eliyle ışık, karanlığın o umutsuz yüzünü de yumuşattı biraz biraz.

Ve adam, kendisine sunulan bu ışığın gölgesinde; tam da gölgesinde, okumaya durdu ilk cümleyi:

Tılsım ve Trajedi..

Hazreti Ali, Hazreti Hüseyin, Kerbela, Mehdi, 12 İmam, Ayetullah, Şii…
İlahiyatın belleğinden bunca kelimeyi ödünç alan, Irak’ın Necef isimli kentindeyseniz, bir zamanların, trajik savaşlarına karşı yer altı sığınma tünelleri olsa da şurada duran, sadece ilahiyatın tılsımıyla yürür belleklerde.

Semavi üç büyük dinin boy verdiği bu coğrafya, tersini yaparak asla ihanet etmez kökenine…
Ve adam ışığın gölgesinde, ikinci cümleyi terennüm etti.

-Sabır ! Ya Rab !

ÇARŞI VE RODİ, N.Kadirioğlu, Kadıköy Dergisi

2008-09-11T02:49:00.000-07:00

Tarihi Kadıköy Çarşısındaki sokaklarda yürümek eylemi, yerini bir süre sonra telaşla, sokağın imgelemde yürüyüşüne terk eder.
Yürüyen, siz değil; artık, gösteri kudretinin olanca baskısıyla zihninizi teslim alan sokaktır.
Birbirini izleyen sokaklarda özellikle 4 dükkan, lezzet ve çeşitte açıkça öne sürülmeyen zarif bir tehditle birbirlerine karşılıklı meydan okur.
İstanbul yaşam arenasında böylesine şiddet içermeyen şiddete; rekabet içermeyen yarışma hevesine; hiddet barındırmayan kıskançlık gösterisine çok az yerde tanık olursunuz.

Bu dört dükkan Hacı Muhiddin Bekir ile Cafer Erol’un şekerci dükkanı, Baylan Pastanesi ve Beyaz Fırın’dır.
Nasıl olurda bir panayır, fiestayla; geleneksellik, moderniteyle; doğucu mistizim, batıcı ölçülülükle; tevekkellik, acelecilikle itirazsız ve saygıyla böylesine ustalık içinde yan yana veya ön öne durur ve yaşar ?
Tinsel olanla ilişkiniz ister güçlü olsun ister zayıf, hangisinin kapısından içeri süzülürseniz süzülün şekerci veya pastane değil bir ibadethane alemi karşılar göz, gönül ve duygu dünyanızı.
Bu mabetlerde, çeşidin zenginliğine, zenginliğin renkliliğine rağmen karmaşanın şaşkınlığını değil sadeliğin saltanatını hissedersiniz. Hiçbir şey, oradaki insanı tırmalamaz ve yormaz.
Çünkü dört dükkanın köken, birikim ve gün görmüşlüğü tat ve zevk bozulmasına izin tanımaz.

Şekerci Bekir Efendi, 1777 yılında Kastamonu'nun Araç ilçesinden İstanbul'a gelerek Bahçekapı'da açtığı küçük şekerci dükkanında, lokum ve akide gibi şekerlemeleri imal edip satmaya başlar.
Giderek, Osmanlı ve Türk şekercilik zenaatında menkıbeleşmiş Hacı Bekir ismi, günümüze kadar şekercilikte bir sembol olarak devam ede gelmiştir.
Öyle ki, Hacı Bekir lokumu Anglo-sakson asıllı yabancılar tarafından "Turkish Delight", Fransa ve Balkan'larda da "Lokoum" olarak tanınmış ve uluslar arası şekercilik literatürüne girmiştir.
Hacı Muhiddin Bekir, Kadıköy’de Muvakkithane Sokağındadır.

Biraz daha genç olan Şekerci Cafer Erol’un temeli 1807 yılında Eminönü Tahtakale’ye Kastamonu Taşköprü’den gelen müftügillerden Şekerci Mehmet Dede olarak tanınan Mehmet Usta tarafından atılır.
1945 yılında Kadıköy’de imalat ve satışa başlayan Cafer Erol, lokum; akide, çikolata, reçel, badem ezmesi, badem şekeri, Osmanlı tulumbası; Fatih sarması, tarihi Şam tatlısı ile geçmişin damak tadı ile bugünün teknolojisi arasında hoş bir sentez yaratır.

Beyaz Fırın'ın serüveni 1830'lu yıllarda Makedonya'dan İstanbul'a göç eden ve Balat'ta kurduğu simit fırını ile pastacılığa ilk adımı atan aile büyüğü George Stoyanof ile başlar.
Aile, 1864’de meşhur Sarıyer Börekçisi'ni, 1874'de de Karaköy Börekçisi'ni açar.
Beyaz Fırın, 1900'lü yılların başında, Kadıköy'e taşınır.
Pastalar, sütlü tatlılar, mayalı ürünler, ekmek ve sandviçler, tatlılar, turtalar, çikolatalar ve dondurma çeşitleri Beyaz Fırın’ın başlıca ürünleridir.

1923'te L'Orient ismiyle kurulan Baylan Pastanesi Kadıköy’de 1961 yılında şube açar.
Baylan Pastanesi’nin kurucusu Arnavutluk'tan Türkiye'ye göç eden Filip Lenas’tır.
Kup Griy, Espresso, Capuccino, Milkshake; likörlü, krokanlı, pralinli, limonlu çikolatalar ve Truffle Türkiye'de ilk Baylan'da İstanbullularla buluşur.

Tarihi Kadıköy Çarşısı bu dört çınardan ibaret değildir elbette… Çarşıda neredeyse her köşe başında bir başka lezzet mekanı tetikte bekler.
Yanyalı Fehmi ve Çiya Lokantaları, Brezilya Kuruyemişçisi, Halil Lahmacun, Gözde ve Yalıboyu Şarküterileri, Dicle Balıkçısı, Turşucu sadece Kadıköy’ü değil bütün bir İstanbul’u ağırlar kalitesiyle.

Ve Kadıköy Çarşısının Rodi’si…
Rodi, kırmızı trafik ışığında duran, objektiflere modellere taş çıkartırcasına poz veren; adeta elleri arkasında her gün Çarşı’da piyasaya çıkıp esnafı ziyaret eden, kedi ve köpeklerle barış içinde yaşayan ve banyo yapmayı hiç mi hiç sevmeyen bir Kaz’dır.
Kadıköy Çarşısı ’nın simgesi olan Rodi’yi Sahibi Nimet Köseoğlu 2002’de Aydın ’dan Kadıköy ’e getirir.
Çarşı’yla kısa sürede bütünleşen Rodi, Kentin dört yanından hatıra fotoğrafı çektirmeye koşan hayranları karşısında fiyakalar savuran neredeyse bir Kadıköy popstarıdır.

GAR VE MARTILAR,N.Kadirioğlu, Kadıköy Dergisi

2008-09-11T02:48:00.000-07:00

Tabiatın veya kentlerin yıkım güçleriyle beraber düşünüldüğünde yapıların birçoğu tahayyülümüzde “biçare” portreler olarak belirir.
Her türlü yıkımın şiddetli imhasına karşın “ebedi duruş” sergileyen yapılar pek azdır.
Haydarpaşa Garı böylesi binalardandır.
O, seyircisinde, daha ilk göz temasında beklenmedik bir ruh ilişkisi yaratır.
Haydarpaşa ile birlikte imgede yürüyen sadece yol ve yolculuk fikri değildir; Gar, insan düşüncesinde “ani bir İstanbul” yaratır ve neredeyse bütün bir tarihiyle İstanbul yürütür.
Haydarpaşa Garına çıkarsız ve nayif bir nazarla odaklanıldığında evham adı verilen ruh tedirginliği sarar ve sarsar kişiyi; bu, zihninde birazcık Tarih biriktirmiş kişinin geçmişiyle yüzleşmesinin getirdiği yorgunluktur.
Haydarpaşa Gar’ı bu anlamda, ezberinde Tarih sakladığını tartışmasız açıklıkla koyar ortaya.
Zihnin kimyasını dönüştüren Gar, döneminde, ulaşımın da kimyasını dönüştürmüştür.
Çünkü, Haydarpaşa Garı yolcu için “İstanbul’un ilk Anadolu Kapısı”dır.
Gar, Türkiye’nin en yaygın ilk taşıma sisteminin başlangıcıdır ve Basra Körfezini Anadolu’ya bağlayan ilk yol’dur.
Anadolu Bağdat adı altında bir Alman şirketi tarafından, Helmut Cuno ve Otto Richter adlı iki Alman mimara yaptırılan Gar’ın şaşırtıcı özelliklerinden biri yapının denize çakılan 1100 adet kazığın üzerine inşa edilmesidir.
III. Selim'in paşalarından Haydar Paşa'nın adı verilen Gar’ın yapımına, 30 Mayıs 1906 tarihinde başlanır ve Alman Rönesans üslubu ağır basan yapı 1908 yılında tamamlanır.
Ahmed Hamdi Tanpınar’ın romanı Saatleri Ayarlama Enstitüsü, Türk insanının doğu ve batı arasında bocalamasını betimler.
Mustafa Şem-i Pek tarafından yapılan Haydarpaşa Garı’ndaki ünlü saat, batıdan doğuya sefere niyetlenen yolcuya zamanı ve yönleri hatırlatırken sanki Tanpınar’ın romanını Garp-Şark sahnesinde sahici bir Türkiye Piyesine dönüştürür.
Garın, Uluslararası kimliğinin rövanşı gibi tasarlanmasa da 1915 yılında Vedat Tek tarafından inşa edilen iskele binası, “ulusal mimarlık” karakteri ile böyle bir rövanş hissi uyandırır.
Gar önündeki mendirek, trenlerle gelen ticari eşyanın aktarımında deniz yolunun kullanımı amacıyla yapılmıştır.

Mendireğin bu işlevini yitirdiğini ilk anlayan Martılar olmuştur.
Kadıköy’ün martılarına gelince…
Onlar martı olmayı aşmış gibidir.
Şu ünlü İstanbul lodosunda yüzlercesi koloni halinde nereye saklanır akıl sır ermez.
Haydarpaşa önündeki uzun mendirekte saatlerce, disiplinlerini bozmadan martı felsefesinin hangi fasikülünü gözden geçirirler bunu da kimseler anlayamaz. Senenin belli aylarında sürüden kopup aralarına katılan uçarı birkaç leyleği kendi yaşam biçimlerine uygun hale getirseler de onları ağırlayışları tam bir Kadıköy konukseverliğidir sanki.
Merhametli Vapur yolcusunun havaya savurduğu simitin ardından Kadıköy-Karaköy ve Eminönü arasını vapurlar kadar zarif ve mahir, durmaksızın kat eden Martısal korsanlıklarını oburluklarına bağlayanlar çoğunluktadır.
Ama kesin olun şudur, Haydarpaşa Mendireği, Kadıköy Martılarının Felsefe Terasları kadar Seyrüsefer yorgunluklarını attığı ve yeni simit korsanlıkları için takat topladığı bir Martı Garıdır.

BOĞALARIN EVLİYA ÇELEBİSİ,N.Kadirioğlu, Kadıköy Gazetesi

2008-09-11T02:46:00.000-07:00

İsmet Özel’in o hoş dizesine bir kelime eklediğinizde ortaya çıkan mısra Kadıköy Altıyoldaki Boğa Heykelinin haline tercüman olur tamı tamına: “Uzun ve kısa yola çıkmaya hüküm giydim”

Heykeller özellikle de boğa heykelleri ne kadar gezgindirler bilemeyiz. Ama Kadıköy Altıyoldaki Boğa heykelinin seyahat serüvenine baktığımızda Boğa’nın, Boğalar aleminin Evliya Çelebi’si olmayı fazlasıyla hak ettiğini söyleyebiliriz.

Heykel, İzidor Bonhevr isimli heykeltıraş tarafından 1864 yılında Paris’te yapılır.
Boğanın vatanında kalması pek uzun sürmez. Almanlar Fransa’ya karşı galip çıktıkları bir savaş sonrası Boğayı savaş ganimeti olarak alıp Paris’ten Almanya’ya götürürler.

Almanya Kralı 2.Wilheim, 1917 yılında İstanbul’u ziyareti sırasında heykeli, 2.Abdülhamit’e armağan eder. Boğa Heykeli, Abdülhamit’in kaldığı Yıldız Sarayı’nın bahçesine konur. Boğa buradan Beylerbeyi Sarayı Bahçesi’ne taşınır. Heykelin bir süre sonra yeri tekrar değiştirilir; bu seferki mekanı Harbiye’deki Lütfi Kırdar Spor Salonu’nun önüdür. Boğanın gezginliği bitmez; spor salonu önünden Taksim Parkı’na getirilir.

Boğa, 1969 yılında yani Almanya’dan gemi ile getirilişinden 52 yıl sonra heykel hayatının ikinci deniz yolculuğuna çıkar.

Boğa, gemiyle Avrupa yakasından Asya Yakasına geçirilir.
Asya’daki ilk durak Kadıköy’deki Beşiktaş İskelesi’nin karşısıdır. Ne ki, Boğamız burada da uzun süre barınamaz; ama bu kez uzağa değil yanı başındaki tarihi Kadıköy Şehr Emaneti ya da Kadıköy Belediye Başkanlığı’nın bahçesine oturtulur. Bir süre orada ikamet eden Kadıköy Boğası, artık son mekanı olduğu anlaşılan Altıyoldaki şimdiki yerine taşınır.

Hayatın herhangi bir alanında tecrübesini kanıtlamış kişiler, “eski kulağı kesik” deyimi ile anlatılır.
Kadıköy Boğası da seyahat anlamında eski kulağı kesiklerden olmalı ki, Altıyol’da yol ve adres tarif edenlerin şaşmaz mihenk taşı haline gelmiştir. Boğamız, bu yönüyle neredeyse kamusal bir işlev yerine getirmektedir.

Boğa bunu yaparken deyimler literatürüne bir katkı da sağlar: O’nunla beraber “kulağı kesik” deyimi “boynuzu kesik”le yer değiştiriverir. Bu, senede birkaç kez Kadıköy Boğasının hep de sağ boynuzunun kimi boynuz kolleksiyonerleri tarafından çalınmasının bir sonucu ise de, Boğanın bundan rahatsızlık duyduğu hiçbir şekilde gözlenmemiştir. Tam da bu noktada, pratik bir anlayışla Kadıköy Belediyesinin elinde bir kaç adet yedek boynuz bulundurması, Boğamıza değişik bir özellik kazandırır: O, belki de yer kürenin yedek boynuzlu tek boğasıdır.

Kadıköy Boğası’nın nitelikleri bununla bitmez.
Klonlamanın henüz K’sı bilinmezken Boğa, bir tür klonlamadan geçirilir; Boğa’nın fiberden alınan kalıbı yıllarca Hilton Oteli’nin bahçesini süsler. Benzeri bir kalıp ise, halen Ulus Mahallesindeki TRT İstanbul Televizyonu’nun bahçesinde gelip geçenlere öfkeli bakışlar atmaktadır.

Duygunun İç Dinamikleri, N.Kadirioğlu, İtalik

2008-09-11T02:45:00.001-07:00

Duygunun iç dinamiklerini dikkate almamak, duygusal ilişkilerin yoğunluğu/niteliği/süregenliği konusunda bizi genellikle güvenli sonuçlara ulaştırmaz.

Aslında duygusal şiddetin ölçümünde güveni kesin ve tartışmasız verilerden yoksunuz.

Elbette bu verilerin içinde boy, ağırlık, ten, göz, el gibi anatomik özellikler kuvvetli yer tutar.

İnsanlık alemi, çok eski ve bilinen bir geleneği sürdüre gelirken duygusal ilişkilerde bu özelliği hep belirleyici faktör olarak algılamıştır.

Elbette, ölçmenin olabilirliği açısından anatomik yapı önemlidir.

Bilinen bir eski insanlık alışkanlığı da, duygusal ilişkilerin kurulumunda temel olan bu faktörlerin aynı ilişkilerin yıkımını önlemede hiç bir surette etken olamadığıdır.

Eski insanlık tutumlarından biri de şudur ki, duygusal ilişkilerin bitimi, bu ilişkileri başlatan somut anatomik yapı yerine, soyut psikolojik-ruhsal-zihinsel yapı ile açıklanmıştır ve açıklanmaktadır.

Başlıcalarını, Ruhsal anlaşmazlık, Ayrı dünyaların insanı olmak, Zihinsel aykırılık, Şiddetli geçimsizlik biçiminde sıralayabileceğimiz ve hiçbir biçimde anatomik olmayan bu örnekler psikilojik-ruhsal-zihinsel örgünün en belirginlerini oluşturur.

Burada ortaya çıkan temel sonuç, duygusal kurulumlarda gayet somut olan anatominin, duygusal çözülmelerde ise, gayet soyut olan zihinsel temelli faktörlerin etkili olduğudur.

Öte yandan şiddetli bir çelişkiden de söz etmemiz gerekir.

İnsanlar, duygusal ilişkilerinin bitimine gerekçe olarak sundukları aktörleri inatla, duygusal arayışlarında belirleyici etkenler olarak düşünmemektedir.

Duygunun iç dinamiklerini dikkate almamak tamı tamına budur.

Anatomiyi, kişisel anatomik beklentinin asgari müştereği saymak ama tamamen buna indirgememek daha akılcı bir yol gibi gözükmektedir.

Duygunun iç dinamikleri diyebileceğimiz psikolojik-ruhsal-zihinsel kümeye ait verilerin daha ağırlıklı olarak dikkate alınması gerekmektedir.

Bu bizi, duygusal kurulumlarda, söz, yazı, lisan, coşku, paylaşım, estetik, sanat, kültür, şefkat, sevgi, anaçlık, yaratıcılık, üretkenlik, sükunet, huzur, neşe gibi ilişkilerin asıl oluşturucusu olan gerekçeleri kullanmaya ve onlar eşliğinde ilişkiler tasarlamaya götürür.

Sıralanan gerekçelere, ilişkilerin sağlıklı sürdürürlüğü açısından kimsenin itiraz edeceğini sanmam.

Sanılması mümkün olmayan bir başka sonuç da, bu gerekçelere ait ipuçlarının insan anatomisinden izlenim sonucu çıkarılamayacağı gerçeğidir.

Öte yandan, duygusal kurulumlarda anatomik özelliğin her iki cins için de daha kışkırtıcı ve çekici bir neden oluşturduğunu biliyoruz.

Duygunun iç dinamikleri ise, -duygusal yıkımın hazırlayıcısı olduğu halde- daha pasif nedenler olarak karşımıza çıkıyor.

Duygusal kurulumlarda anatomik özellik duygusal yapının bizzat kendisine hitap etmediği için tensel kaygılar daha ağır basmaktadır.
Özellikle ülkemiz ve kadınları açısından düşünüldüğünde, beraberinde cinselliği getireceği için tensel kaygılı anatomik kurulumlar daha geç realize olmakta ve zaman adı verdiğimiz geciktiriciden epeyce yardım almaktadır.
Tensel kaygının cinsel beklentiye hızla tabi olduşu gibi tersi oluşumlar da hepten yok değil kuşkusuz.
Ama bu genel bir eğilimi temsil etmemekte ve böyle sonuçlanması halinde doğal olarak duygusal kurulum imkanı ortadan silinmektedir.

Duygunun iç dinamiklerinin belirleyici olduğu duygusal kurulumlar ise, ilkinin aksine taraflara daha hızlı nüfuz etmekte ve kurulumu daha çabuk realize etmektedir.
Bunun nedenlerinden biri, zihinsel, psikolojik ve ruhsal öğelerin daha çabuk algılanır olması ve kişisel beklentileri daha pratik ve pragmatist biçimde karşılamasıdır.
Nedenlerden öteki ise, zihinsel-psikolojik-ruhsal temelli kurulumların cinsellik gibi bir tehlikeye içermemesi veya cinselliği ön planda görmemesidir.
Nihayet iç dinamiklerin belirleyici olduğu duygusal kurulumların daha hızlı realize olmasına son neden olarak, zihinsel, psikolojik ve ruhsal öğelerin daha çabuk, yaygın ve net biçimde anlaşılır ve algılanır olmasını gösterebiliriz.

Ülkemizde, duygusal iç dinamiklerin, duygusal ilişki kurulumlarında daha emin olmasına karşın daha az kullanılıyor olmasını entelektüel yetersizlik veya sığlıkla açıklamak mümkün gözükmektedir.

Açıkça anlaşılacağı üzere, psikolojik-ruhsal-zihinsel dinamikler okuma, yazma, araştırma, düşünme, zihinsel üretimde bulunma, yorumlama, irdeleme, saptama, öngörme gibi temelini eğitim veya özel eğitimin oluşturduğu unsurları gerektirmektedir.
Bu unsurların yokluğu besbelli ki paylaşımını da olanaksız kılmaktadır.

TRAJİK, N.Kadirioğlu, Bahar Berfin Dergisi

2008-09-10T02:12:00.001-07:00

beni anlayacaklar
seni anlamadıkları zaman,
avuntular söylemidir çünkü hayat.

zihin yaşlanması !

kim demiş
sadece
tendir
küçülen ?

dün geceydi tenim geldi
uyandım ben de mecburen,
sarstı kişnek atlar
sarstı da uykuya değdim mecburen.

eskiden miydi ?
hırpalardım uykuyu
hoyratça pek de.

kim dememişti bilmem,
kaba
bir
incelmedir
hayat.

seni anladılar
beni artık anlamazlar.

İMGEYE DÜŞEN SIZI,N.Kadirioğlu, Bahar Berfin Dergisi

2008-09-10T02:10:00.000-07:00

imgeme saplanıyor artık rüyalar
belli ki bu bize öğretmedikleri,
sabah, ellerimde bir zerre telaş.
yok mu şu rüyalar yok mu.

demişlerse de üşümeler geçer
sızılar da,
az kişinin harcıdır kaç kere üşüdüğünü bilmek
mesela ben….

kimseler yazmayacak,
ama sanki bir gün ben
soğukta üşümeyen adam.

beni o’na şöyle anlattılar:
sızısıyla sevişen adam !

yanılsama, N.Kadirioğlu, Bahar Berfin Dergisi

2008-09-10T02:09:00.000-07:00

ben bir yerde yaşamış mıydım neydi ? mor salkımlar uzanırdı balkonundan; çiçek miydi üzüm müydü ? hatırlamam...
soğuk soğuk sular sızardı testisinden : seramikti, maviydi...
ben bir yerde görmüş müydüm neydi ? çocuktum, bıyık boyardım körpe tenime; boy ayna mıydı, taş kesme miydi neydi ? yüzüm o aynada kalmış mıdır, ben unutmuşum mudur ? bilmem, hatırlamam...
gömleğim miydi, koşarken yırtılan; tenim mi, ruhum mu ? anlamam, hala anlamam...
uzun hareleriyle uçar mıydı kuşlar ? uçar mıydım yoksa ben de çocukluğun dantel beyazlığıyla...
kimdi tütün, gökyüzü ve yıldız kokan ; kimdi, geceyle gelen gümüşî saçlı adam. dayım mıydı; unuttum... yoksa değil miydi ?
kimindi içimdeki hüzzam ? zaman zaman bir güvercin miydi göğe topuğunu çizen, çizen, çizen...
ne zaman üşüdüm ben, ne zaman ? ne zaman kayboldu fasıl, usul ve zaman...söyle zaman ! bir yerde yitirdim mi bir şeyler ben ? ki, aldım, daldım, mordum...
sever miydim ? ben değil miydim ? o muydu, değil miydi ? aşk var mıydı, yıkanılan ;
göz var mıydı, dalınan ; hiç anlamam, hiç !
görmedim mi, gördüm mü ? hafızamda ne kaldı, bilemem ne ?
söyler misin, allahaşkına, ben ne zaman büyüdüm, böyle ansızın ben ?
ondan mıdır nedir ?
düşüyor içime, içimdeki

taziye

takıldı topuğum
kimi sabahlarda
nasıl takılırsa
kadının arzusundaki şahenk.

erkek erteler
onunla yelkovan.

sabaha kalır tortusu
yudum yudum
yudumlar
yutar hayatı,
köpükte yüzen gemiler de birer birer.

besbelli,
hayata bakan adam
yorulur
böyle bir aradan.

kadın
hikayesini dokumadadır
o ara.

“bana kadını öğret”
dedim
“baba “

babamın da öldüğünü
öylece
öğrendim iyice.

Bıçak ve Yarayım Ben, N.Kadirioğlu, Bahar Berfin Dergisi

2008-09-10T02:06:00.000-07:00