Nurullah Kadirioğlu

ve ben, az seven, çok düşünen; ah ! kendine hala uygun bir çocukluk arayan adam !

Yayın yok. Tüm yayınları göster

Yayın yok. Tüm yayınları göster

Kaydol: Kayıtlar (Atom)

ZAMAN ŞEHİR İNSAN 2

(başlık yok)

ÇOCUK 1 denize taş atan çocuk hayaliyle konuştu usulca yüz dalga daha topladım bugün on bin yüz olunca kendi denizim...
ZAMAN ŞEHİR İNSAN 2

Bu Blogda Ara

''.. ne kadınlar sevdim, zaten yoktular...''

Ana Sayfa

Nurullah Kadirioğlu: İstanbul, Kadıköy, Türkiye; Hoyrat kalabalığın istila ettiği bir şehirdeyim: kaybolmasam da duygularım teselliye muhtaç. Hayat, denediğim; durmadan sinsice denendiğim bir kent: ucuz romanlar, ödünç martılar, taklit çalgılar, hayasız naralar, iğreti gülüşler… Şehir, yorgun ve yaşlı atların çekiştirdiği bir ceset ! Şehrin söz’ü, kırbaca dönüşmüş halde; amansız acıtmalarıyla... Şefkatin ritmik temaslarla sarmalaması derin diplerde gizli; Ölçülü dokunuşların müşfik sahili, duygusuz dehlizlerde yok olmuş durumda... Evlerin prangalı arka odalarında merhametsizce çiğnenen incelik, bir yara içimde ! Islık, çocukluğumda kalan bir sevinç nişanesi; kar, unuttuğum bir ferahlık; su, berrak karşıtı bir mayi; öpüşler naylon, sevmeler gri… Kadifeyi unuttum ben; sedef aynaları; topuğunu zarif süzülüşlerle gökyüzüne çizen güvercinleri de ! Kalemim yontulmuyor; mürekkebim soluk; şirazesi yitik kitaplarımın ! Raflarım, “Çizik Anılar Fihristi”yle dolu; tümü yırtık, bölük pörçük… Nerede söyler misin : Karanfil açılımlı o tebessüm ? Hayatı doğallaştıracak bir mazi; Alışkanlığa benzemeyen bir akış; Ucuz ve sıradan olmayan bir coşku… g e r e k...

Profilimin tamamını görüntüle

Blog Arşivi

Nisan 2017 (2)
Ağustos 2015 (1)
Mart 2015 (1)
Ocak 2015 (1)
Aralık 2014 (8)
Şubat 2014 (11)

Kötüye Kullanım Bildir

İletişim Formu

Ad

E-posta *

Mesaj *

İzleyiciler

Basit teması. Blogger tarafından desteklenmektedir.