Fotoğrafım
İstanbul, Kadıköy, Turkey
Hoyrat kalabalığın istila ettiği bir şehirdeyim: kaybolmasam da duygularım teselliye muhtaç. Hayat, denediğim; durmadan sinsice denendiğim bir kent: ucuz romanlar, ödünç martılar, taklit çalgılar, hayasız naralar, iğreti gülüşler… Şehir, yorgun ve yaşlı atların çekiştirdiği bir ceset ! Şehrin söz’ü, kırbaca dönüşmüş halde; amansız acıtmalarıyla... Şefkatin ritmik temaslarla sarmalaması derin diplerde gizli; Ölçülü dokunuşların müşfik sahili, duygusuz dehlizlerde yok olmuş durumda... Evlerin prangalı arka odalarında merhametsizce çiğnenen incelik, bir yara içimde ! Islık, çocukluğumda kalan bir sevinç nişanesi; kar, unuttuğum bir ferahlık; su, berrak karşıtı bir mayi; öpüşler naylon, sevmeler gri… Kadifeyi unuttum ben; sedef aynaları; topuğunu zarif süzülüşlerle gökyüzüne çizen güvercinleri de ! Kalemim yontulmuyor; mürekkebim soluk; şirazesi yitik kitaplarımın ! Raflarım, “Çizik Anılar Fihristi”yle dolu; tümü yırtık, bölük pörçük… Nerede söyler misin : Karanfil açılımlı o tebessüm ? Hayatı doğallaştıracak bir mazi; Alışkanlığa benzemeyen bir akış; Ucuz ve sıradan olmayan bir coşku… g e r e k...